Η εγκαθίδρυση του Παραδείσου στη γη

Η εγκαθίδρυση του Παραδείσου

Η εγκαθίδρυση του Παραδείσου στη γη και η εξάλειψη του κακού

Υπάρχει μια θεμελιώδης απαίτηση για να μεταβληθεί ο κόσμος σε παράδεισο. Είναι να εξουδετερωθεί το κακό που είναι βαθιά ριζωμένο στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων.

Υπάρχει κάτι που είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό. Ο κοινός νους των ανθρώπων γενικά τους λέει να απορρίπτουν το κακό και να προσέχουν όταν έρχονται σε επαφή με αυτό. Από την αρχαία εποχή οι άνθρωποι είχαν προειδοποιηθεί κατά του κακού μέσα από τα ηθικά πρότυπα. Η εκπαίδευση δίνει μεγάλη έμφαση στο σημείο αυτό. Οι θρησκευτικές διδασκαλίες, επίσης, το έχουν ως αρχή τους να ενθαρρύνουν το καλό και να ανθίστανται στο κακό.

Καθώς θεωρούμε τον κόσμο γενικά, βλέπουμε ότι οι γονείς προειδοποιούν τα παιδιά τους, οι σύζυγοι προειδοποιούνται μεταξύ τους, οι εργοδότες εφιστούν την προσοχή των υπαλλήλων τους και ο νόμος απειλεί με τιμωρία, όλα για την αποφυγή του κακού. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, παρόλες τις προσπάθειες αυτές, υπάρχει ακόμη σήμερα άπειρα μεγαλύτερος αριθμός κακών ανθρώπων στον κόσμο σε σύγκριση με τους καλούς. Αν μιλήσουμε μαθηματικά, ίσως εννέα στους δέκα είναι κακοί και μόνο ένας στους δέκα είναι καλός.

Τα είδη του κακού

Αν και μιλάμε για τους κακούς ανθρώπους γενικά, υπάρχουν διάφοροι βαθμοί κακού, ένα: το κακό που γίνεται θεληματικά, δυο: το κακό που γίνεται ασυνείδητα, τρία: το κακό που γίνεται υπό συνθήκες υπεράνω ελέγχου και τέσσερα: το κακό που γίνεται με τη λανθασμένη πεποίθηση ότι είναι καλό. Αφού το πρώτο είναι προφανές και δεν χρειάζεται εξήγηση, θα αναφερθώ μόνο στα υπόλοιπα τρία.

Το δεύτερο είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος. Το τρίτο γίνεται από ανθρώπους με νοητική στέρηση. Το τέταρτο κακό αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα, γιατί γίνεται ανοιχτά και με ενθουσιασμό, με τη λανθασμένη ιδέα ότι γίνεται το καλό, συνεπώς η δηλητηριώδης του επίδραση είναι εκτεταμένη. Θα γράψω γι’ αυτό με περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα. Τώρα, ας θεωρήσουμε τον κόσμο του κακού όπως φαίνεται από την οπτική γωνία του καλού.

Μια έρευνα του κόσμου δείχνει ότι το ποσό του κακού είναι τόσο μεγαλύτερο από το ποσό του καλού ώστε ο κόσμος μας μπορεί να ονομαστεί ένας κόσμος κακού. Σκεφτείτε το γεγονός ότι από τους αρχαίους χρόνους υπήρξαν αμέτρητες καταγεγραμμένες περιπτώσεις καλών ανθρώπων που καταδιώχθηκαν από κακούς, αλλά ούτε μια περίπτωση ενός κακού ανθρώπου που κακοποιήθηκε από έναν καλό.

Οι κακοί άνθρωποι έχουν πολλούς υποστηριχτές αλλά οι καλοί έχουν λίγους, έτσι οι πονηροί καταπατούν το νόμο με επιτυχία και λειτουργούν ανοιχτά, ενώ οι καλοί συχνά ζουν μέσα στο φόβο και την τρεμούλα. Αυτή είναι ακόμα η κατάσταση στην κοινωνία μας. Με τον τρόπο αυτό, οι καλοί, που είναι αδύναμοι, έχουν πάντοτε καταδιωχθεί από τους κακούς που είναι δυνατοί. Η δημοκρατία είναι μια φυσική εξέλιξη των κοινωνικών αγώνων ενάντια σ’ αυτήν την παράλογη κατάσταση.

Για αιώνες, η Ιαπωνία ζούσε κάτω από ένα φεουδαλιστικό σύστημα, που δημιουργούσε μια «αρπακτική» κοινωνία στην οποία οι δυνατοί εκμεταλλεύονταν τους αδύναμους. Ευτυχώς όμως, με τη βοήθεια των ξένων δυνάμεων, η χώρα μεταμορφώθηκε σε δημοκρατική. Η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τόσο ως φυσική εξέλιξη, αλλά μάλλον ως φυσική συνέπεια. Είναι η σπάνια περίπτωση στην οποία το καλό έχει νικήσει το κακό. Όμως, θεωρώντας το γενικά, στα μάτια των περισσότερων ανθρώπων, περιλαμβανομένου και του εαυτού μου, είναι ξεκάθαρο ότι η δημοκρατία δεν είναι ακόμη γερά ριζωμένη και υπάρχουν πολλά κατάλοιπα φεουδαλισμού που ακόμη παραμένουν στην Ιαπωνική κοινωνία.

Σχέση μεταξύ του κακού και του πολιτισμού

Θα γράψω λίγο για τη σχέση μεταξύ του κακού και του πολιτισμού, ξεκινώντας με την κύρια αιτία για την οποία το κακό έχει προαγάγει την εξέλιξη του πολιτισμού. Η ιστορία δείχνει ότι στα αρχαία, βαρβαρικά χρόνια, οι δυνατοί καταπίεζαν τους αδύναμους, στερώντας τους εγωιστικά την ελευθερία τους και μετά λεηλατώντας τους, βασανίζοντάς τους και εγκληματώντας εναντίον τους. Ως αποτέλεσμα, οι αδύναμοι κατέφευγαν σε όλα τα είδη των αμυντικών μέτρων. Ατομικά και συλλογικά, χρησιμοποιούσαν όλη τους την ευφυΐα εφευρίσκοντας όπλα, χτίζοντας φράχτες και τοίχους και αναπτύσσοντας συγκοινωνιακά έργα. Αυτοί συνέβαλαν πολύ στην εξέλιξη της ανθρώπινης γνώσης.

Οι αδύναμοι άνθρωποι έκαναν συμφωνίες μεταξύ τους με σκοπό να εξασφαλίσουν τις ζωές και τις περιουσίες τους, αυτή ήταν η αρχή των διεθνών συμβάσεων. Από κοινωνική άποψη, οι νόμοι και οι κανονισμοί δημιουργήθηκαν για να ελέγξουν το κακό και εξελίχθηκαν στους σημερινούς νόμους. Στην πραγματικότητα, όμως, όλα αυτά τα μέτρα αποδείχθηκαν ανεπαρκή να εξαλείψουν το κακό από τη φύση του ανθρώπου.

Από τα προηγούμενα μπορούμε να δούμε πόσο επίμονη μάχη μεταξύ του καλού και του κακού έχει συνεχιστεί μέχρι σήμερα. Τι δυστυχισμένος κόσμος ήταν αυτός! Όπως γνωρίζουν όλοι, αμέτρητοι καλοί άνθρωποι έχουν πέσει θύματα αυτής της μάχης. Για να ανακουφίσουν αυτά που υποφέρουν οι καλοί, εμφανίστηκαν κατά καιρούς οι μεγάλοι θρησκευτικοί ηγέτες. Οι αδύνατοι πάντα κακοποιούνταν από τους δυνατούς και δεν είχαν τη δύναμη να τους κρατήσουν υπό έλεγχο.

Έτσι, αυτό που έκαναν οι πνευματικοί ηγέτες ήταν να ανακουφίσουν πνευματικά την αίσθηση ανασφάλειας των καλών ανθρώπων και να τους προσφέρουν ελπίδα για το μέλλον, ενώ συζητούσαν με τους πονηρούς ανθρώπους το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος και έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να τους πείσουν να μετανοήσουν. Αυτό είχε κάποιο αποτέλεσμα, αλλά δε μπόρεσαν να ελέγξουν ή να αλλάξουν σημαντικά τη γενική τάση.

Σε αυτές τις ίδιες περιόδους, μερικοί άνθρωποι έκαναν επιστημονική, υλική πρόοδο με σκοπό να εμποδίσουν ή να διορθώσουν τις καταστροφές που πηγάζουν από το κακό, προσπάθησαν να επιτύχουν τους στόχους τους μέσα από την προαγωγή του υλικού πολιτισμού. Ως αποτέλεσμα, ο πολιτισμός έκανε μεγαλύτερη πρόοδο και επέτυχε περισσότερα από τα αναμενόμενα.

Όμως, όχι μόνο αυτό αποδείχθηκε άχρηστο στην επίτευξη του αρχικού σκοπού, την προστασία από το κακό, αλλά οι κακές δυνάμεις έφτασαν να κάνουν χρήση της προχωρημένης τεχνολογίας για να δείξουν τη χυδαιότητά τους όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό. Αυτό έκανε τους πολέμους να γίνουν πιο μαζικοί, μέχρι που τελικά δημιούργησαν το τρομερό τέρας που λέγεται ατομική βόμβα.

Τώρα που η κατάσταση έχει εξελιχθεί στο βαθμό αυτό, μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος γίνεται όλο και περισσότερο απορριπτέος. Για να το πούμε απλά, το κακό που βοήθησε τον υλικό πολιτισμό να προοδεύσει, τώρα φέρνει μια εποχή στην οποία ο πόλεμος θα είναι πλήρως αδύνατος. Αυτό είναι πραγματικά μια ειρωνεία. Βέβαια, μπορούμε να δούμε καθαρά ότι η βάση όλων αυτών βρίσκεται στη βαθιά πρόνοια του Θεού. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι και οι άνθρωποι που βρίσκονται στην πλευρά του πνευματικού πολιτισμού και αυτοί που βρίσκονται στην πλευρά του υλικού πολιτισμού, επιδιώκουν έναν ιδανικό κόσμο ειρήνης και ευτυχίας.

Αυτό είναι το μόνο ιδανικό του ανθρώπου, χωρίς να φαίνεται προοπτική πραγματοποίησής του, έτσι πολλοί σκεπτόμενοι άνθρωποι οδηγούνται στο σκεπτικισμό και βρίσκονται σε πλήρες αδιέξοδο. Μερικοί ψάχνουν απαντήσεις στη θρησκεία, ενώ άλλοι προσπαθούν να επιλύσουν το αίνιγμα μέσα από τη φιλοσοφία. Η πλειονότητα των ανθρώπων είναι πεπεισμένοι ότι η λύση θα έρθει μόνο με την πρόοδο της επιστήμης, αλλά αφού δεν υπάρχει σίγουρη προοπτική, η κοινωνία αφήνεται χωρίς απαντήσεις και συνεχίζει να υποφέρει.

Νοιώθω πως είναι καιρός να δοθεί μια πλήρης εξήγηση σχετικά με το ποιο θα είναι το μέλλον του κόσμου.

Αν το κακό είναι η βασική αιτία της δυστυχίας του ανθρώπου, γεννιέται το ερώτημα, γιατί το δημιούργησε ο Θεός; Αυτό το ερώτημα βασανίζει το μυαλό του ανθρώπου μέσα στους αιώνες. Τελικά η απάντηση μου αποκαλύφθηκε από το Θεό και θα σας τη γνωστοποιήσω.

Πρώτα – πρώτα πολλοί άνθρωποι θέλουν να μάθουν γιατί το κακό ήταν αναγκαίο μέχρι σήμερα. Η αιτία είναι ότι ο υλικός πολιτισμός έχει προοδεύσει και έχει φτάσει στο σημερινό του στάδιο λόγω της διαμάχης μεταξύ του καλού και του κακού. Δεν είναι απρόσμενο αυτό; Αλλά αυτή αιτία που κανείς δε μπορεί να φανταστεί, είναι πραγματικά αληθινή.

Κάνοντας τη σύνδεση αυτή, ας σκεφτούμε πρώτα τον πόλεμο. Αφού ο πόλεμος είναι μεταξύ των μεγαλύτερων καταστροφών της ανθρωπότητας, όπου υπάρχει και μεγάλη απώλεια ανθρώπινων ζωών, ο άνθρωπος φοβάται το ξέσπασμά του και βάζει όλες του τις προσπάθειες για να αποτρέψει αυτή τη φρίκη, χρησιμοποιώντας όλη του την ευφυΐα. Αυτό έχει συμβάλει στην εξέλιξη του πολιτισμού σε μεγάλο βαθμό. Η Ιστορία δείχνει ότι όταν τελειώνει ένας πόλεμος, όλες οι χώρες που πήραν μέρος, είτε νίκησαν είτε ηττήθηκαν, έχουν βιώσει μια ταχεία εξέλιξη.

Όμως, αν ένας πόλεμος φτάσει στα άκρα και συνεχιστεί επί μακρό χρονικό διάστημα, όλες οι χώρες που λαμβάνουν μέρος δεν μπορούν να εμποδίσουν την ερείπωσή τους και την καταστροφή του πολιτισμού τους. Ο Θεός πάντοτε σταματά τον πόλεμο σε ένα ορισμένο σημείο και φέρνει την ειρήνη. Με τον τρόπο αυτό, πόλεμος και ειρήνη έχουν μέχρι τώρα συμβεί εναλλασσόμενα. Αυτή υπήρξε η κατάσταση της ιστορίας του κόσμου.

Βρίσκουμε την ίδια αλήθεια στην κατάσταση της κοινωνίας. Οι εγκληματίες και οι νομικές αρχές είχαν πάντα τις διαμάχες τους, καθώς επίσης τα προβλήματα μεταξύ των ανθρώπων προκαλούνται από τις διαμάχες μεταξύ του καλού και του κακού.

Είμαι βέβαιος ότι μπορείτε να αντιληφθείτε ότι οι προσπάθειες που έχει κάνει ο άνθρωπος για την επίλυση αυτών των προβλημάτων υπήρξαν σημαντικά στοιχεία για την προαγωγή της ανθρώπινης γνώσης. Όμως, αν φτάσουμε να κατανοήσουμε το γεγονός ότι ο πολιτισμός προοδεύει μέσα από τις διαμάχες μεταξύ του καλού και του κακού, συνειδητοποιούμε ότι το κακό υπήρξε αναγκαίο μέχρι τώρα. Πρέπει να γνωρίζουμε, όμως, ότι αυτή η αναγκαιότητα δεν είναι αιώνια, υπάρχει σίγουρα ένα τέλος σε αυτή.

Θα εξηγήσω αυτό το σημείο βήμα – βήμα, αλλά το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ο στόχος του Υπέρτατου Θεού, Ο Οποίος διευθύνει τον κόσμο μας. Φιλοσοφικά, Αυτός μπορεί να κληθεί η Απόλυτη Ύπαρξη, η Κοσμική Θέληση. Το τέλος του κόσμου που προφήτευσε ο Ιησούς και οι θεμελιωτές των άλλων θρησκειών δεν είναι τίποτα άλλο παρά το τέλος του κόσμου του κακού. Κι αυτό που πρόκειται να έρθει στη συνέχεια είναι ο ιδανικός κόσμος, ο παράδεισος στη γη, στον οποίο η ασθένεια, η φτώχεια και η διαμάχη θα έχουν εξαλειφθεί πλήρως. Θα είναι ένας κόσμος γεμάτος με αλήθεια, αρετή και ομορφιά, ένας κόσμος του Μαϊτρέγια, όπως είχε προφητεύσει ο Βούδας. Υπάρχουν πολλά άλλα ονόματα γι’ αυτόν τον κόσμο, αλλά όλα σημαίνουν το ίδιο πράγμα.

Για να κατασκευαστεί ένα τέτοιο υπέροχο μέρος, χρειάζονται κατάλληλες προετοιμασίες, δηλαδή πρέπει να πληρούνται όλες οι συνθήκες και πνευματικά και υλικά, συνθήκες επαρκείς για να δημιουργήσουν έναν καινούργιο κόσμο. Για το σκοπό αυτό, ο Θεός στο Σχέδιό Του προκάλεσε την εκδήλωση υλικής βελτίωσης πριν από την πνευματική. Η αιτία είναι ότι η πνευματική βελτίωση μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε μια στιγμή, ενώ η υλική βελτίωση είναι επίπονη και χρειάζεται πολύ χρόνο.

Για το σκοπό της δημιουργίας προόδου στον υλικό πολιτισμό, ο Θεός έκανε τον άνθρωπο να περιφρονήσει την Ύπαρξή Του και την ύπαρξη όλων των πνευματικών πραγμάτων, έτσι ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να συγκεντρώσει την προσοχή του στο υλικό. Να πώς άρχισε ο αθεϊσμός. Ο αθεϊσμός ήταν πολύ ουσιώδης για να αναπτυχθεί το κακό και να κυριαρχήσει.

Κερδίζοντας δύναμη με αυτόν τον τρόπο, το κακό κακοποιούσε το καλό όλο και περισσότερο, συνέχιζε να το αντιμάχεται μέχρι που η ανθρωπότητα έφτασε στα βάθη της αθλιότητας. Ο άνθρωπος έκανε πάντοτε προσπάθεια να βγει από τα βάθη της αγωνίας του. Αυτή υπήρξε μια μεγάλη κινητήρια δύναμη για την εξέλιξη του πολιτισμού, αν και η διαδικασία αυτή, όσο κι αν ήταν επίπονη, δεν μπόρεσε να βοηθήσει.

Νομίζω ότι τώρα αντιλαμβάνεστε τη θεμελιώδη σημασία του καλού και του κακού. Όπως αναφέρθηκε προηγούμενα, έχει επί τέλους έρθει ο καιρός, ο καιρός είναι τώρα, που το κακό γίνεται άχρηστο. Αυτό δεν είναι προσωπική μου υπόθεση, αλλά μια πραγματική κατάσταση η οποία προσφέρει σοβαρή πρόκληση. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, σε μερικούς γίνεται κιόλας φανερό. Μια ένδειξη είναι η αξιοσημείωτη πρόοδος της ατομικής επιστήμης. Αν επρόκειτο τώρα να αρχίσει ένας πόλεμος, δεν θα ήταν πλέον πόλεμος με την κοινή έννοια, αλλά μια ολοκληρωτική καταστροφή των πάντων, ο αφανισμός της ανθρωπότητας.

Για να πούμε την αλήθεια, αυτό δείχνει ότι είναι καιρός να τεθεί το κακό υπό πλήρη έλεγχο, έτσι πρέπει να χαιρόμαστε γι’ αυτό. Ακόμη περισσότερο, ως αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής, η παλίρροια θα αναστραφεί και ο πολιτισμός μας, τον οποίο οι κακές δυνάμεις έχουν χρησιμοποιήσει για να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους, θα βρεθεί υπό τον έλεγχο των καλών δυνάμεων.

Τώρα μπαίνουμε στο στάδιο που πρέπει να εγκατασταθεί ο παράδεισος στη Γη.

Μέισου-Σάμα, στις 13 Αυγούστου του 1952

You may also like