Η τεράστια υπομονή του Θεού

Η τεράστια υπομονή του Θεού

Η τεράστια υπομονή του Θεού

Μια από τις μεγαλύτερες διδαχές που μας κληροδότησε ο Μέισου Σάμα ήταν αυτή με θέμα την ευγνωμοσύνη. Πόσες φορές παρατηρώ τον εαυτό μου να είναι αγνώμον για τα πράγματα που μου προσφέρει το Σύμπαν, πόσες φορές κάποια πράγματα τα θεωρώ «δεδομένα», ότι τα δικαιούμαι;

Ένα από τα χόμπι μου (εκτός από το να κάνω τους άλλους ευτυχισμένους όπως μας λέει ότι ήταν το δικό του χόμπι ο Μέισου Σάμα) είναι το μαγείρεμα. Μου αρέσει πολύ να δημιουργώ και να προσφέρω στους δικούς μου και στους φίλους, μια απόλαυση μέσα από το φαγητό, που θα συνοδεύεται βέβαια από ένα καλό ποτό και μια καλή μουσική.

Ωστόσο, σχεδόν πάντα όταν μαγειρεύω, έχοντας τα υλικά μπροστά μου, νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη για τα αγαθά που μου προσφέρει η Φύση. Εκτός από τις διδασκαλίες του Μέισου Σάμα σχετικά με την ευγνωμοσύνη και τα βιώματα μου πάνω στο θέμα αυτό, στην πνευματική πορεία, μπόρεσα να διαπιστώσω πόση ευγνωμοσύνη πρέπει να έχουμε για τα λαχανικά και τα φρούτα που έχουμε μπροστά μας όταν ασχολήθηκα συστηματικά για 2 χρόνια με βιοκαλλιέργειες, στο Κιλκίς και στην Αριδαία Πέλλας. Ένας αστός από την γέννηση του, άσχετος με την γεωργία, μπόρεσε να μάθει πολλά από τη δύναμη της γης, του ήλιου και του νερού.

Μόνο όταν έβγαλα την πρώτη μου ντομάτα, την πρώτη μου μελιτζάνα και το πρώτο μου καρπούζι, μόνο τότε συνειδητοποίησα πραγματικά τι οφείλουμε στην Φύση και στον Θεό. Και τι νόστιμα που ήταν… Σαφώς είχα ήδη ευγνωμοσύνη για όλα αυτά, άλλα τούτη τη φορά τα είχα κάνει με το χεράκι μου, δεν ήταν μόνο θεωρία.

Τις προάλλες, μαγειρεύοντας πάλι, μου ήρθε μια σκέψη. Νοιώθοντας πάλι αυτό το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για τα προϊόντα που είχα μπροστά μου, σκέφτηκα πόση υπομονή μπορεί να έχει ο Θεός με την αγνωμοσύνη μας. Πόσο υπομονή μπορεί να έχει με τις σπατάλες που κάνουμε, με το νερό, με το ρεύμα, με τα φαγητά που πετάμε στα σκουπίδια, που δεν θέλουμε να φάμε το ίδιο φαγητό το βράδυ ή την άλλη μέρα, ενώ σε άλλα μέρη του πλανήτη δεν έχουν τίποτα να φάνε ή να πιούνε;

Σκέφτηκα πόσο μικροί είμαστε απέναντι στην μεγαλειώδη αγάπη Του. Και ξέρετε, μια σκέψη φέρνει την άλλη, φεύγεις από το συγκεκριμένο θέμα, στην προκειμένη περίπτωση της ευγνωμοσύνης για τα προϊόντα της φύσης, και πας σε άλλα θέματα της καθημερινότητας σου, των σχέσεων σου με τους άλλους ανθρώπους. Που βιάζεσαι να δεις κάποιον να εξελιχθεί, να καταλάβει την αποστολή του, να καταλάβει τι σημαίνει να πάρει το Οχικάρι και να μπορέσει να μεταδώσει το Θείο Φως της Νέας Εποχής. Τότε συνειδητοποιώ πόσο μικρός είμαι εγώ ακόμα, που δεν έχω υπομονή, που δεν ξέρω να περιμένω το φρούτο να ωριμάσει. Και σκέφτομαι: «Αυτή η ντομάτα είναι ο τάδε, αυτό το κρεμμύδι είναι ο τάδε, αυτό το κεράσι είναι ο τάδε, αυτό το αγγούρι είναι ο τάδε…» Σκέφτομαι ότι άλλο χρόνο θέλει να μεγαλώσει μια ντομάτα και άλλο χρόνο θέλει ένα μαρούλι. Άλλο χρόνο θέλει ένα καρποφόρο δέντρο, και πάει λέγοντας.

Πόση σοφία μπορεί να έχει ο Θεός; Πόση σοφία μπορεί να κρύβεται πίσω από την τεράστια υπομονή Του, να περιμένει κάθε σπίθα Του να αφυπνιστεί, να μεγαλώσει, να καταλάβει την αποστολή της; Πόσα εκατομμύρια χρόνια πέρασαν για να ωριμάσουν οι συνθήκες για την υλοποίηση του Θείου Σχεδίου που δεν είναι τίποτα άλλο από την εγκαθίδρυση του Επίγειου Παραδείσου; Και εγώ βιάζομαι να μεγαλώσει η ντομάτα που φύτεψα στην γλάστρα στο μπαλκόνι μου …

Πόσες φορές πετάξαμε μια πατάτα ή μια ντομάτα που είχε παραωριμάσει; Μήπως δεν κάνουμε αυτό και με τους ανθρώπους; Αυτός μου κάνει, εκείνος όχι…

Κάποτε στο Ρίο ντε Τζανέϊρο, στην Κεντρική Έδρα του Παγκόσμιου Μεσσιανικού Κινήματος, είχαμε δεχτεί την επίσκεψη ενός μεγάλου δασκάλου που είχε ζήσει κοντά στον Μέισου Σάμα. Στο εστιατόριο της Κεντρικής Έδρας, τρώγανε όλοι μαζί, αυτός και τοπικοί δάσκαλοι. Ένας από τους υπεύθυνους του Ρίο τότε, ρώτησε τον μεγάλο Δάσκαλο: «Τι πρέπει να κάνουμε για να γίνουμε ένα πιο άξιο κανάλι του Μέισου Σάμα και έτσι να μπορέσουμε να βοηθήσουμε πολλούς ανθρώπους; Πώς να διαδώσουμε το Τζορέι;» Και ο Δάσκαλος, χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από το πιάτο του, απάντησε: «Μπορείς να ξεκινήσεις τρώγοντας τα καρότα που άφησες στην άκρη του πιάτου σου. Αυτός που διαλέγει φαγητό διαλέγει και ανθρώπους…» Σιωπή στο τραπέζι και κανένας δεν ρώτησε τίποτα άλλο…

Δεν το είπε βέβαια μόνο για το συγκεκριμένο άτομο, αλλά για όλους μας. Όλοι μας έχουμε τις προτιμήσεις μας, τον εγωισμό μας, αλλά αν θέλεις να είσαι ευτυχισμένος πρέπει πρώτα να κάνεις τον άλλο ευτυχισμένο, να τον δεχθείς όπως είναι και να μη κρίνεις. Να νοιώσεις ευγνωμοσύνη που υπάρχει ο άλλος, έστω και αν η αποστολή του άλλου είναι να μας εξαγνίσει, να μας σμιλεύσει, να μας κάνει την ζωή δύσκολη. Αυτό βέβαια θέλει πολύ δρόμο, πολύ δουλειά, πολλές πράξεις. Τα λόγια είναι περιττά. Οι γνώσεις, τα λόγια, τα πολλά βιβλία για αυτογνωσία χωρίς αντίκρισμα είναι κούφια.

Ας ξεκινήσουμε τρώγοντας τουλάχιστον τα καρότα μας…

Έχουμε μπει στην Νέα Εποχή. Το κύριο χαρακτηριστικό της Νέας Εποχής είναι το πόσο ανεπτυγμένο έχουμε το αίσθημα της ευγνωμοσύνης. Πρακτικά πράγματα, όχι φτηνή φιλοσοφία. Όχι λόγια και κινήσεις εντυπωσιασμού. Στην παλιά εποχή και στην μετάβαση της στην νέα εποχή, πολλά πράγματα μπορούσαν να παρουσιαστούν σαν κάτι πολύ υψηλά πνευματικά και εύκολα ο κόσμος μπερδευόταν μεταξύ αλήθειας και ψεύδο-αλήθειας, μεταξύ κουνελιού και λαγού. Τώρα που τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα, οι απλές κινήσεις του ανθρώπου θα κάνουν την διαφορά. Και ο κόσμος ολόκληρος έχει εξελιχθεί, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Ο κόσμος δεν είναι πλέον τόσο πνευματικά αφελείς, και η διαφορά της ήρας από του σιταριού είναι πλέον πολύ φανερή.

Γράφοντας αυτά, θυμήθηκα παλιές ομιλίες μου για το θέμα της ευγνωμοσύνης που τις επισυνάπτω πιο κάτω. Εύχομαι να σας φανούν χρήσιμες.

Σας ευχαριστώ πολύ,

 

Ευάγγελος Κρεατσούλας, 29 Ιουνίου του 2009

johreigr@yahoo.gr

 

Η ανάγκη να προσφέρουμε

Όταν προσφέρουμε αγάπη στον πλησίον μας, με φυσικό τρόπο, χωρίς προσωπικό συμφέρον, ανταμειβόμαστε το ίδιο ή και σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι προσφέραμε. Όποιος προσφέρει έχοντας σκοπό μονάχα να συμβάλλει στην ευτυχία του συνανθρώπου του, σίγουρα δεν θα αντιμετωπίσει μεγάλα δυσάρεστα προβλήματα γιατί δρα σύμφωνα με το κοσμικό σχέδιο της εξέλιξης.

Οι νόμοι της φύσης μας διδάσκουν ότι όλα στο Σύμπαν εξελίσσονται με τέλεια αρμονία, υπακούοντας ένα ρυθμό όπου υπάρχει τάξη και ροή. Όταν ο άνθρωπος παραβιάζει αυτό το φυσικό ρυθμό, σχεδόν πάντοτε από άγνοια, εγωισμό και υλικές υπερβολές, υποφέρει. Για να ακολουθήσει ένα δρόμο ισορροπημένο, η ανθρωπότητα πρέπει να καταλάβει ότι πρέπει να σέβεται και να συμμετάσχει στη ροή της συμπαντικής προσφοράς, που διατηρεί τη ζωή σε συνεχή κίνηση και αρμονία.

Για τη Μεγάλη Φύση οι πράξεις της προσφοράς και της απολαβής είναι αχώριστες. Αναλύοντας το έδαφος π.χ. βλέπουμε ότι δέχεται νερό, φως και ζέστη και μετά από λίγο καιρό, προσφέρει όλη την ενέργειά του σε όλα τα όντα, με τη μορφή τροφής. Τα φυτά και τα λουλούδια, παρά τον άνεμο, τη βροχή, το δυνατό κρύο ή τη ζέστη, είναι πάντα έτοιμα να μας προσφέρουν με τους καρπούς τους και την ομορφιά τους.

Αυτή την αρχή μπορούμε να τη δούμε και στην αναπνοή μας, η οποία είναι μια διπλή κίνηση που συνίσταται από τις λειτουργίες της εκπνοής και της εισπνοής. Η μια εξαρτάται από την άλλη. Δεχόμαστε τον αέρα και μετά τον επιστρέφουμε στη ροή της ζωής. Όσο περισσότερο αέρα θελήσουμε να αποθηκεύσουμε στα πνευμόνια μας, τόσο περισσότερο θα χρειαστεί να αποβάλλουμε ότι ήταν αποθηκευμένο. Με αυτό τον τρόπο η φύση μας διδάσκει τη φάση του να δέχεσαι και τη φάση του να δίνεις. Και η ικανότητα της προσφοράς δεν είναι μια απλή επιλογή, αλλά μια βασική ανάγκη του ανθρώπου.

Όπως έλεγε απλά ο Μέισου Σάμα, η ευτυχία μας εξαρτάται από το να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους. Παρόλα αυτά, σήμερα είναι πολύ δύσκολο να βρούμε ανθρώπους ευτυχισμένους. Αυτό γίνεται γιατί οι άνθρωποι επικεντρώνουν τις δυνάμεις τους στο να γίνουν οι ίδιοι ευτυχισμένοι. Θέλουν να «εισπνεύσουν» αγάπη αλλά ξεχνούν να την προσφέρουν. Το να σκεπτόμαστε μόνο τη δικιά μας ευτυχία και καλοπέραση προσβάλλει τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων. Αυτό παραβιάζει τους Νόμους της Φύσης. Το να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τα συναισθήματα, τις συγκινήσεις και τα όρια του πλησίον μας, το να ευγνωμονούμε για την ευκαιρία συμβίωσης και μάθησης, είναι η σημαντικότερη πράξη στη σχέση συζύγων, γονέων και παιδιών, εργοδότη και υπαλλήλου, φίλου και αγνώστου.

Η πράξη της προσφοράς είναι άμεσα συνδεδεμένη με το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης. Αυτός που προσφέρει είναι και αυτός που είναι ικανός να ευγνωμονεί. Ο φυσικός δότης νοιώθει ότι τα πάει καλά με τη ζωή. Βλέπει τα λουλούδια, τη σελήνη, ακούει τον άνεμο, το τραγούδι των πουλιών, βλέπει την ομορφιά των βουνών και ποταμών σαν Θείες χάρες που δίνουν χαρά σε όλα τα ζωντανά όντα. Η καρδιά που νοιώθει ευγνωμοσύνη επικοινωνεί με τις θετικές δυνάμεις. Για αυτό και είναι ικανή να προσφέρει αγάπη, φιλία και να ενθαρρύνει τον πλησίον της ώστε να συνεχίσει στο δρόμο της ευτυχίας. Αυτός που συνέχεια παραπονιέται και γκρινιάζει πλησιάζει τις αρνητικές δυνάμεις, γιατί μεγαλοποιεί το πόνο, σκαλίζει πληγές και συνέχεια ασκεί κριτική σε όλα και σε όλους. Κλείνεται έτσι στο δικό του κόσμο, περιτριγυρισμένος από αρνητικά συναισθήματα όπως θυμό και μίσος. Χωρίς αμφιβολία πράττοντας έτσι διακόπτει τη ροή της συμπαντικής προσφοράς που είναι πάντα ανοιχτή και θετική.

Για να αλλάξει, ο παραπονεμένος άνθρωπος πρέπει να αποβάλλει το «βάρος» των πράξεων και σκέψεών του και να πράξει με απαλότητα απέναντι στη ζωή. Αν σκεφτούμε καλά, βλέπουμε ότι τα βάσανα είναι μια από τα πολλά πρόσωπα του εγωισμού, μιας και το άτομο προσκολλάται στο δικό του πρόβλημα με τέτοιο τρόπο που δεν μπορεί να ανακαλύψει τις αιτίες του προβλήματος αλλά ούτε και τον δρόμο για την επίλυσή του. Όταν απελευθερώνεται από αυτό το «βάρος», αυτός που υποφέρει αποκτά πιο ευρεία αντίληψη για τα πράγματα κι έτσι μπορεί να κατανοήσει και να υπερνικήσει τα εμπόδια. Για να ζήσουμε τη ζωή μας με ομαλό τρόπο, χωρίς μεγάλα προβλήματα το πιο βασικό και σημαντικό είναι να είμαστε πάντα αισιόδοξοι, ευγενικοί, χαρούμενοι, νοιώθοντας ευγνωμοσύνη έστω και στις πιο δύσκολες και σκληρές στιγμές της ζωής μας.

Από τη στιγμή που κατανοούμε και εφαρμόζουμε πάντα τα μαθήματα που μας διδάσκει η ζωή, τότε θα μπορέσουμε να πούμε ότι είμαστε έτοιμοι να συνεισφέρουμε στη δημιουργία ενός νέου κόσμου, αληθινά πολιτισμένου, όπου η υλική πρόοδος θα πορεύεται πλάι-πλάι με την πνευματική πρόοδο. Η υλοποίηση αυτού του νέου πολιτισμού, που στηρίζεται σε πνευματικές και αλτρουιστικές αξίες, σύμφωνες με τους φυσικούς νόμους, θα δώσει άλλη πορεία στην ανθρωπότητα.

Σήμερα όλοι πια βλέπουν ότι διασχίζουμε μια χωρίς προηγούμενο μετάβαση στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, όπου όλα πλέον μας ωθούν να μετατρέψουμε οτιδήποτε επιφανειακό σε κάτι με πιο βαθύ νόημα Όποιος λοιπόν έχει αντιληφθεί αυτή τη στιγμή που διασχίζουμε τώρα, νοιώθει το καθήκον να συμμετάσχει στις δημιουργικές δυνάμεις που επιβραβεύουν το πλούτο της ανθρώπινης γνώσης, που ενθαρρύνουν τη σκέψη της παγκόσμιας ευτυχίας, τις δημιουργικές δυνάμεις που αναγνωρίζουν και φανερώνουν την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου και του πνεύματος, που σέβονται τους φυσικούς νόμους.

Ο καθένας από εμάς μπορεί να συμμετάσχει σε αυτή τη διαδικασία μέσα από την ενέργεια της προσφοράς, προσφέροντας τις δημιουργικές μας ικανότητες και τα πιο ευγενή συναισθήματά μας για το καλό όλων. Η ευτυχία είναι μια υψηλή και θεσπέσια νοητική κατάσταση. Όποιος την κατέχει είναι ικανός να κατανοεί, συνεχίζοντας με φυσικότητα και χαρά την πορεία της ζωής, που αρμονικά και με απόλυτη μαεστρία, διευθύνει ο Δημιουργός.

 

Να ευχαριστήσουμε την δυνατότητα που έχουμε να ευχαριστούμε

Σας ευχαριστώ για την υπηρεσία και προσφορά σας στο Θείο έργο για την οικοδόμηση του επίγειου παραδείσου.

Γι’ αυτό βρισκόμαστε και εδώ σήμερα, όπως και κάθε 1ο Σάββατο: να ευχαριστήσουμε τον Θεό και τον Μέισου Σάμα και όχι μόνο να ευχαριστήσουμε για ότι μας δόθηκε τον περασμένο μήνα αλλά προπαντός για το γεγονός ότι έχουμε την δυνατότητα να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας.

Δεν είναι απλά μια προσευχή ευχαριστίας που γίνεται κάθε μήνα. Δεν είναι δηλαδή μια ακόμη προσευχή. Πρέπει να έχουμε το συναίσθημα ότι είναι η πρώτη φορά που παραβρισκόμαστε σε αυτήν την τελετή.

Πολύ άνθρωποι θέλουν να ευχαριστήσουν για κάτι, αλλά δεν καταφέρνουν να αφυπνιστούν ποτέ. Θυμάμαι πολύ καλά όταν πρώτο άκουσα αυτήν την φράση: «Να ευχαριστήσουμε την άδεια που έχουμε να ευχαριστούμε». Αυτό το συναίσθημα, μας ανανεώνει, ανανεώνει την ευγνωμοσύνη μας.

Όποιος δεν ευχαριστεί, δεν μπορεί ποτέ να ευτυχήσει στην ζωή του. Όσο περισσότερο καταφέρνω να ευχαριστήσω, τόσο πιο ευτυχισμένος γίνομαι. Βεβαίως, είναι πιο εύκολο να ευχαριστήσουμε όταν δεχόμαστε κάποια χάρη. Αλλά, έχουμε να ευχαριστήσουμε για πολλά, που ενδεχομένως δεν το κάνουμε. Το να βρισκόμαστε εδώ μέσα, μέσα στο φως, που φοράμε το Ohikari, που βρισκόμαστε στην προσευχή ευχαριστίας.

Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται αυτή την στιγμή σε κάποιο νοσοκομείο ή μαθαίνουν κάποιο δυσάρεστο νέο. Εμείς λοιπόν που βρισκόμαστε σήμερα εδώ και ευχαριστούμε, δεν είμαστε πραγματικά προνομιούχοι; Η κατάσταση της ευχαριστίας είναι από μόνη της μια κατάσταση Θεϊκή, μια κατάσταση ανώτερου πνευματικού επιπέδου και κραδασμού.

Όποιος δεν μπορεί να ευχαριστήσει, τελικά πέφτει στο πνευματικό επίπεδο και κραδασμό της γκρίνιας και του παράπονου. Γι’ αυτό τον λόγο είναι πολύ σημαντικό ο καθένας από μας να προσπαθεί κάθε στιγμή της ζωής του να εξελιχθεί πνευματικά. Πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε θετικά, προσπαθώντας να μετατρέψουμε το αρνητικό σε θετικό. Ο Μέισου Σάμα λέει: «Αυτό που είναι καλό, είναι καλό και αυτό που δεν είναι καλό, είναι επίσης καλό.»

Εδώ είναι το πρόβλημα: όλα εξαρτώνται από το πώς βλέπουμε τα πράγματα, αν κοιτάμε από ένα ανοιχτό παράθυρο ή από ένα σχεδόν κλειστό παράθυρο. Αν βλέπουμε όπως λέμε, το ποτήρι μισό γεμάτο ή μισό άδειο.

Πάνω σε αυτό υπάρχει μια μικρή ιστορία: ένα πρωί η σύζυγος βλέποντας από το παράθυρο την γειτόνισσά της να απλώνει ρούχα απέναντι, λέει στον άνδρα της: «Αχ, αυτή η γειτόνισσα ή δεν ξέρει να πλένει ρούχα ή δεν βάζει αρκετό σαπούνι. Ακόμη είναι βρώμικα, θα πάω κάποια μέρα να της δείξω πως πρέπει να πλένει τα ρούχα της». Την κοίταξε ο σύζυγος αλλά δεν είπε τίποτα. Τρεις μέρες αργότερα έκανε το ίδιο σχόλιο και έτσι συνέχιζε για πολύ να κατακρίνει την γειτόνισσά της. Μετά από ένα μήνα, κοιτώντας πάλι από το παράθυρο είδε ότι τα ρούχα ήταν καθαρά και είπε: «Επιτέλους αυτή έμαθε να πλένει τα ρούχα, τώρα μάλιστα, είναι όλα κατάλευκα». Την κοιτάζει ο σύζυγος και της λέει: «Ξέρεις τι έγινε; είναι ότι σηκώθηκα πιο νωρίς σήμερα το πρωί και καθάρισα το παράθυρό μας».

Νομίζω ότι αυτή η ιστορία δείχνει λίγο έως πολύ τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Όμως κάποια στιγμή της ζωής μας πρέπει να καθαρίσουμε το παράθυρο της ψυχής μας. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να ανυψωθούμε πνευματικά. Να βλέπουμε πάντα τα θετικά, να ευχαριστούμε κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη. Γι’ αυτό ο Μέισου Σάμα μας λέει ότι η αληθινή στάση της πίστης είναι να αναρωτιόμαστε κάθε μέρα, κάθε στιγμή, τι έχουμε για να ευχαριστήσουμε τον Θεό σήμερα.

Εμείς έχουμε το Τζορέι. Η ανθρωπότητα φθάνει σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο. Πλησιάζει όλο και περισσότερο η τελική κρίση που ανέφερε ο Χριστός. Έτσι, γίνεται αναγκαία μια δύναμη, μια απόλυτη δύναμη που θα μπορέσει να σώσει την ανθρωπότητα. Αυτή η δύναμη προέρχεται από το Ohikari που φοράμε. Εμείς οι άνθρωποι θα σώσουμε τους ανθρώπους, η ενέργεια του Θεού περνά μέσα από μας και γειώνεται και έτσι γίνεται μια εξαγνιστική δύναμη. Γι’ αυτόν τον λόγο, κάθε άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί μας δεν βρίσκεται εκεί τυχαία. Είπαμε στην προσευχή: «Κάνε μας αγνούς και ισχυρούς φορείς του Φωτός Σου για να ευλογούμε τους ανθρώπους που θα συναντούμε». Προσευχόμαστε κάθε μέρα, έτσι δεν είναι; Το εννοούμε όμως; Αναρωτιόμαστε γιατί αυτός ο άνθρωπος ήρθε μπροστά μας; Πρέπει να σκεφτόμαστε: «Εγώ έχω Ohikari, αυτός όχι. Άρα…».

Ο Μέισου Σάμα, είπε για το Ohikari: « Σε κάθε ιδεόγραμμα που γράφω υπάρχει μια μυστηριώδεις Θεϊκή Δύναμη, μια δύναμη που σώζει ζωές». Αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε να το θυμόμαστε καθημερινά. Πρέπει να δημιουργήσουμε τον επίγειο παράδεισο πρώτα μέσα στην καρδιά μας.

Κάποιες στιγμές της ημέρας βρισκόμαστε σε κατάσταση υψηλού κραδασμού, κατάσταση παραδεισένια, άλλες στιγμές πέφτουμε σε χαμηλότερα επίπεδα. Σημασία έχει να δούμε πόσες ώρες είναι αυτές όπου βρισκόμαστε σε υψηλά επίπεδα και πόσες ώρες σε χαμηλά. Να προσπαθούμε να βρισκόμαστε περισσότερη ώρα σε υψηλά επίπεδα, σε παραδεισένια κατάσταση, σε κατάσταση ευγνωμοσύνης. Σε κάποιο ποίημα του Μέισου Σάμα, λέει: «Φωτισμένοι από τον Θεϊκό Φως, οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν χωρίς δυσκολίες έστω και σε έναν σκοτεινό κόσμο». Για να το καταφέρουμε αυτό πρέπει να μετατρέψουμε την καρδιά μας σε παράδεισο, πρέπει να μη υποφέρουμε. Ο καλύτερος τρόπος για να μην υποφέρουμε είναι μέσα από το συναίσθημα της ευγνωμοσύνης. Ξέροντας να ευγνωμονούμε, δεν υποφέρουμε ούτε σε στιγμές εξαγνισμού. Πρέπει λοιπόν, να προσπαθούμε συνεχώς να οικοδομήσουμε παράδεισο στην καρδιά μας, ώστε να μην έχει δυνατότητα να εισχωρήσει η κόλαση σ’ αυτήν.

Πρέπει το Τζορέι να γίνει για μας τρόπος ζωής. Να το εξασκούμε κάθε μέρα. Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε πάντα περικυκλωμένοι από προβλήματα, εμπόδια και μόνο αφού ψάξουμε για μια διέξοδο από την πάνω πόρτα και όχι από πλάγιες πόρτες, θα μπορέσουμε να εξελιχθούμε πνευματικά. Όποιος προσπαθεί να το σκάσει από μια πλάγια πόρτα ή από την πίσω πόρτα, πάντα θα βρίσκει το πρόβλημα αυτό μπροστά του ή ακόμα χειρότερα, θα βρει και άλλα προβλήματα μπροστά του. Η μόνη λύση είναι προς τα πάνω.

Υπάρχει πάντα ένας και μοναδικός δρόμος για να λύσουμε τα προβλήματα: είναι ο δρόμος της εξέλιξης. Γι’ αυτό το Τζορέι είναι τόσο σημαντικό στην ζωή μας. Οριζόντια, μέσα από το Τζορέι σώζουμε άλλους ανθρώπους και κάθετα μας σώζει ο Θεός. Είμαι εγώ και ο Θεός. Είναι το κάθετο που μεγαλώνει μέσα στον ορίζοντα, είναι η φωτιά που καίει χάρη στην δύναμη του νερού και αντίστροφα.

Θα ήθελα εδώ λοιπόν, να τελειώσω την ομιλία μου για αυτή την Δέηση ευχαριστίας.

Ο Ύψιστος Θεός και ο Μεσσίας Μέισου Σάμα να σας ευλογούν πάντα.

Σας ευχαριστώ πολύ και καλό μήνα.

You may also like