Μέισου-Σάμα

Μέισου Σάμα

Ο Ιδρυτής του Παγκόσμιου Μεσσιανικού Κινήματος

Ο Μέισου-Σάμα γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1882 στην περιοχή Χασίμπα της Ασακουσά, ανατολικά του Τόκιο. Το όνομά του ήταν Μοκίτι Οκάντα. Η οικογένεια του αποτελείτο από πέντε άτομα τους γονείς και 3 παιδιά.

Γεννήθηκε σε μια πολύ φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας ήταν μικρέμπορας μεταχειρισμένων αντικειμένων. Είναι ευνόητο ότι η ζωή της οικογένειας ήταν δύσκολη. Γενικά, όλη η χώρα περνούσε οικονομική κρίση εκείνη την εποχή. Το φεουδαρχικό σύστημα που επικρατούσε ευνοούσε μόνο μερικές γαλαζοαίματες οικογένειες

Σαν μαθητής ήταν πολύ καλός και είχε έντονες καλλιτεχνικές τάσεις. Το μεγάλο του πρόβλημα ήταν η εύθραυστη υγεία του, που τον ταλαιπωρούσε από μικρό. Ήταν ένα αδύναμο παιδί, ντροπαλό που δεν μπορούσε να παίζει με τα άλλα παιδιά, κάτι που τον στενοχωρούσε πολύ.

Σαν έφηβος και σαν ενήλικας πέρασε από διάφορα προβλήματα υγείας. Πολύ σοβαρές αρρώστιες έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή του, ειδικά όταν προσβλήθηκε από φυματίωση, αρρώστια θανάσιμη για την εποχή. Θεραπεύτηκε με χορτοφαγική δίαιτα και το γεγονός ότι ήταν μικρός βοήθησε σημαντικά στην ανάκαμψή του. Εκτός αυτού είχε προβλήματα στα μάτια και επιπλέον σε ένα ατύχημα κόπηκε το νεύρο του δείκτη του δεξιού του χεριού, πράγμα που του κόστισε την καλλιτεχνική του εξέλιξη.

Κληρονόμησε από τον πατέρα του την τέχνη του εμπορίου και έγινε ένας επιτυχημένος έμπορας μικροαντικειμένων και κοσμημάτων για κυρίες. Το μαγαζί «Οκάντα» όπως ονομαζόταν έγινε πολύ γνωστό τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Τα κοσμήματα που έφτιαχνε ο ίδιος είχαν διεθνή απήχηση και ζήτηση. Το οικονομικό κραχ το 1929 στην Αμερική επηρέασε όλον τον κόσμο και την Ιαπωνία. Επιπλέον προβλήματα με αναξιόπιστους υπαλλήλους τον οδήγησαν στη χρεοκοπία. Επί 20 χρόνια βασανιζόταν από συσσωρευμένα χρέη.

Το 1907 παντρεύτηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 24 ετών. Η γυναίκα του είχε απανωτές αποτυχημένες εγκυμοσύνες. Τα παιδιά ή γεννιόντουσαν νεκρά ή πέθαιναν λίγο μετά τη γέννησή τους. Στο τέλος, στην 5 η εγκυμοσύνη της πέθανε και η ίδια, το 1919.

Όπως βλέπουμε ο Μοκίτι Οκάντα πέρασε απ όλο το φάσμα της ανθρώπινης δυστυχίας: αρρώστια, συγκρούσεις ,οικονομικά προβλήματα. Με αυτές τις δυστυχίες ο Θεός τον γαλβάνιζε για την μεγάλη αποστολή που θα του ανέθετε. Χρειάστηκε να τον περάσει από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα για να μπορέσει να κατανοήσει τον πόνο των συνανθρώπων του και να εξαγνιστεί ώστε να μπορέσει να δεχτεί τη Θεία Καθοδήγηση.

Φυσικά ο Μοκίτι Οκάντα, ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, δεν μπορούσε να κατανοήσει τους λόγους ύπαρξης τόσου πόνου και αδικίας που υπάρχει στον κόσμο. Οι υλιστικές φιλοδοξίες και οι οραματισμοί του για τη ζωή τον εμπόδιζαν να κατανοήσει τον πόνο της ανθρωπότητας ειδικά όσον αφορά την υγεία. Η λογική του σκέψη ήταν: «αν υπάρχει Θεός γιατί αφήνει τον άνθρωπο να υποφέρει τόσο;» Μέχρι τότε ο Μοκίτι Οκάντα ήταν άθεος και δεν πήγαινε σε κανένα ναό. Ήταν της γνώμης – με αυτά που έβλεπε στον κόσμο τότε – ότι όσο περισσότερους ναούς και θρησκείες είχε μια χώρα τόσο τεχνολογικά οπισθοδρομική ήταν. Έβλεπε τις Δυτικές χώρες όπως η Αμερική και Ευρώπη να προχωρούν με γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης αντίθετα με τις Ασιατικές χώρες που ήταν μεν πνευματικά αναπτυγμένες, αλλά ζούσαν σε εξαθλίωση, μέσα στη φτώχεια και τις αρρώστιες. Οι υπάρχουσες θρησκείες τότε τόνιζαν τη σημασία της σωτηρίας της ψυχής περιφρονώντας την ύλη, πράγμα που ο Μοκίτι Οκάντα δε δεχόταν με κανένα τρόπο.

Μπροστά στην τόση δυστυχία και στα αδιέξοδα στα οποία βρέθηκε ο Μοκίτι Οκάντα έκανε ό,τι κάνει κάθε άνθρωπος που βρίσκεται σε απόγνωση: άρχισε να αναζητάει δικαίως το Θεό.

Ξεκίνησε την έρευνά του στις διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες της εποχής τόσο δυτικές όσο και ανατολικές, έως ότου στάθηκε σε μια θρησκεία ονόματι Οομότο-Κυό. Μετά από πολύ μελέτη και θαύματα που είδε με τα μάτια του, διαπίστωσε την ύπαρξη του Θεού, του πνευματικού κόσμου, της μετεμψύχωσης και τους Νόμους του Σύμπαντος που διέπουν τη ζωή. Άρχισε ο ίδιος να έχει μεγάλη δύναμη θεραπείας ανεβαίνοντας πολύ ψηλά στην ιεραρχία της θρησκείας.

Μετά το 1926 άρχισε να έχει παράξενες αισθήσεις: έμπαινε σε υπερβατική κατάσταση και μιλούσε αυτόματα ενώ η γυναίκα του κατέγραφε τα λεγόμενά του. Ο ίδιος ωστόσο δεν μπορούσε να κατανοήσει τι του συνέβαινε. Άρχισε να δέχεται αποκαλύψεις για το παρελθόν, παρόν και μέλλον της ανθρωπότητας καθώς και για την προσωπική του αποστολή. Αυτό τον ξάφνιαζε και τον άφηνε εμβρόντητο. Τότε άρχισε να καταλαβαίνει γιατί υπέφερε τόσο η ανθρωπότητα και ιδιαίτερα στον τομέα της υγείας. Επίσης κατάλαβε γιατί υπέφερε τόσο πολύ σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Κι ότι αυτές οι δοκιμασίες και ο πόνος ήταν από τη μεγάλη αγάπη του Θεού για τον Μοκίτι Οκάντα, που με αυτόν τον τρόπο εξάγνισε το πνεύμα και το σώμα του για να μπορέσει να δεχθεί τη μεγάλη αποστολή που του ανέθεσε ο Θεός. Κατανόησε επιτέλους ότι όσο μεγαλύτερη η αποστολή του ανθρώπου, τόσο μεγαλύτερος ο εξαγνισμός που θα πρέπει να περάσει. Μέσα σε διάρκεια πέντε ετών ο Μοκίτι Οκάντα άφηνε σταδιακά τις επιχειρήσεις για να αφιερωθεί αποκλειστικά στο έργο της σωτηρίας. Αφού κατανόησε τη διαδικασία του εξαγνισμού και το σύστημα της αυτοάμυνας του εξαγνισμού, μπόρεσε να μελετήσει τις αιτίες διαφόρων ασθενειών και τη θεραπεία για την κάθε μία.

Με Θεία καθοδήγηση άρχισε να εφαρμόζει μια θεραπεία δακτυλοπίεσης, δηλαδή βελονισμό, με τα δάχτυλα. Μια που τότε η Ιαπωνία ζούσε σε ένα μάλλον δικτατορικό σύστημα κυβέρνησης όπου δεν υπήρχε ελευθερία έκφρασης και πίστης αναγκαζόταν να κρύβει το Τζορέι . Σε μια χώρα με αυστηρό φεουδαρχισμό όπου η πίστη στον αυτοκράτορα ταυτιζόταν με την πίστη στο Θεό, κάθε τι καινούργιο προκαλούσε μεγάλη καχυποψία στις αρχές, στον παραδοσιακό ιατρικό κύκλο και στους ανθρώπους. Τα πρώτα χρόνια της πνευματικής του δουλειάς ο Μοκίτι Οκάντα ένοιωσε ότι πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός για να μην ξεσηκώνει ταραχές στον ιατρικό κύκλο και στις αρχές. Η αλληλοπαθητική ιατρική βρισκόταν στο φόρτε της τότε με την ανακάλυψη των καινούργιων φαρμάκων και εμβολίων.

Το 1931 ο Μοκίτι Οκάντα δέχθηκε θεία κλήση να ανέβει στο βουνό Νοκογκίρι στο νομό Τίμπα στις 15 Ιουνίου. Ο Οκάντα υπακούοντας στην εντολή, μαζί με τη γυναίκα του και μερικούς αφοσιωμένους μαθητές, ανέβηκε στο βουνό και την αυγή της ημέρας της 15 Ιουνίου 1931 δέχτηκε από το Θεό τη μεγαλύτερη αποκάλυψη που είχε δεχτεί μέχρι τότε. Δηλαδή, την αποκάλυψη της μετάβασης της ανθρωπότητας από την εποχή της νύχτας στην εποχή της ημέρας, τη μετάβαση του κόσμου από την εποχή του σκότους στην εποχή του φωτός, που σήμαινε το τέλος ενός κύκλου χιλιάδων ετών πόνου και δυστυχίας. Η εποχή αυτή που είχε σημαδευτεί από την κυριαρχία της σελήνης και του υλισμού θα τελείωνε. Εκεί δέχθηκε Θεϊκή εντολή να δημιουργήσει μια οργάνωση που θα είχε σαν κύριο σκοπό τη σωτηρία της ανθρωπότητας και τη δημιουργία ενός Επίγειου Παραδείσου, ένα είδος εταιρείας οικοδόμησης του καινούργιου κόσμου. Αποστολή του θα ήταν, μέσω του Τζορέι να δείξει σε όλη την ανθρωπότητα την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου και την αληθινή αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας που ήταν η απομάκρυνση από το Θεό και το πνεύμα.

Έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη μιας καινούργιας θεώρησης των πραγμάτων, που θα βασιζόταν στην ύπαρξη του πνευματικού κόσμου και των Νόμων του Σύμπαντος. Αυτό θα οδηγούσε σε μια εξισορρόπηση πνεύματος και ύλης αυτό που στα ιαπωνικά λέγεται ΙΖΟΥΝΟΜΕ. Η πνευματική φιλοσοφία και η επιστήμη θα πρέπει να συμβαδίσουν για να δημιουργηθεί ένας κόσμος όπου επικρατεί η Αλήθεια, το Καλό και το Ωραίο. Σε αυτόν τον κόσμο θα κυριαρχεί η ιδιότητα του Ήλιου, πράγμα που σημαίνει ότι όλα έρχονται στο φως και όλα εξαγνίζονται από τη δύναμη του φωτός. Τα πράγματα θα αποκατασταθούν στο πραγματικό τους είναι και θα υλοποιηθεί η Αλήθεια.

Το Τζορέι έχει σαν κύριο στοιχείο την ιδιότητα της Φωτιάς, επομένως σχετίζεται άμεσα με την προετοιμασία για τη μετάβαση. Γιατί η αποστολή του είναι να εξαγνίζει το πνεύμα του ανθρώπου και το σώμα του από τα μιάσματα και τις τοξίνες που δημιουργούν τόση ανθρώπινη δυστυχία. Το Τζορέι δημιουργεί ένα καινούργιο είδος ιατρικής, την Ενεργειακή Ιατρική. Για την οικοδόμηση του καινούργιου κτιρίου χρειάζεται η κατεδάφιση του παλιού. Ότι είναι χρήσιμο θα ανακυκλωθεί και θα χρησιμοποιηθεί και αυτή η διαλογή θα γίνει από το Θεό βάσει του πνευματικού επιπέδου που κατόρθωνε κανείς να φθάσει, μέσω της εξέλιξης της μετεμψύχωσης και της πνευματικής του εργασίας. Το Τζορέι είναι ένας γρήγορος τρόπος για την εξαφάνιση του εγωισμού και της προσκόλλησης που αποτελούν εμπόδια πνευματικής εξέλιξης. Το Τζορέι είναι μια μέθοδος δημιουργίας της ευτυχίας. Μας βοηθάει να περάσουμε τη φάση της μετάβασης με ήρεμο και σίγουρο τρόπο.

Ο Μέισου-Σάμα εμπνεύσθηκε από το Θεό να δημιουργήσει στην Ιαπωνία μια μικρή γωνιά παραδείσου. Αυτή θα αποτελούσε το μοντέλο του ιδανικού κόσμου, όπου η ομορφιά της φύσης και η ισορροπία του εσωτερικού ανθρώπου θα βρίσκονταν σε τέλεια αρμονική αλληλεπίδραση. Το έργο αυτό ολοκληρώθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, γιατί είχε έρθει η ώρα του. Και όλα αυτά έγιναν με εθελοντική εργασία των πρώτων μελών του. Θα πρέπει να τονιστεί η ιδιαίτερη σημασία αυτού, καθώς το έργο γινόταν κατά τη διάρκεια του  Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και μάλιστα, ταυτόχρονα σε τρεις τοποθεσίες: Χακόνε, Ατάμι και Κυότο. Τα τρία αυτά μέρη συμβολίζουν τα τρία βασικά στοιχεία του Σύμπαντος: Φωτιά, Νερό και Γη.

Το δυνατό καλλιτεχνικό ένστικτο του Μοκίτι Οκάντα τον οδήγησε στη συλλογή σπανίων έργων τέχνης που σήμερα εκτίθενται για όλον τον κόσμο στα δύο μουσεία της οργάνωσης στο Χακόνε και στο Ατάμι. Μερικά απο αυτά τα έργα σήμερα θεωρούνται εθνικός θησαυρός της Ιαπωνίας. Ο Μοκίτι Οκάντα για να στεγάσει τη φιλοσοφία και τις δραστηριότητές του, δημιούργησε την οργάνωση Sekai Kyusei Kyo to 1935. Αντιμετώπισε όμως πολλές δυσκολίες λόγω της πολεμικής ατμόσφαιρας. Η διάχυτη καχυποψία των ημερών του οδήγησε και τον ίδιο σε πολλές ταλαιπωρίες, φτάνοντας στο σημείο να τον βάλουν στην φυλακή για ανάκριση.

Η έλλειψη ελευθερίας του λόγου και της σκέψης, οδήγησαν στην καταστροφή πολλές από τις εργασίες του ίδιου. Μόνο το 1947 με το νέο φιλελεύθερο Σύνταγμα της Ιαπωνίας η Sekai Kyusei Kyo μπόρεσε να δει μεγάλη πρόοδο στις δραστηριότητές της. Χιλιάδες άτομα μπήκαν στην οργάνωση υιοθετώντας τη φιλοσοφία της στην Ιαπωνία και γνώρισε μεγάλη άνθιση η πρακτική του Τζορέι και η Φυσική Γεωργία. Το 1955 μετά το θάνατο του Μοκίτι Οκάντα, οι πρώτοι δάσκαλοι του Τζορέι πέρασαν τα σύνορα της Ιαπωνίας και μετέδωσαν το Φως του Τζορέι και στον υπόλοιπο κόσμο.

Οι επιστημονικές έρευνες γύρω από το Τζορέι , η γρήγορη ανάπτυξη της Φυσικής Γεωργίας Κyusei και οι διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες του Ιδρύματος Μοκίτι Οκάντα επικύρωσαν το όραμα της οικοδόμησης ενός Ιδανικού Κόσμου. Επιτέλους, το όραμα του Αληθινού, του Καλού και του Ωραίου περνούσε από το βασίλειο της ουτοπίας στο βασίλειο της υλοποίησης. Ωστόσο το όραμα του Παραδείσου παραμένει ακόμα μια ουτοπία για όσους δεν πιστεύουν και ούτε θέλουν να πραγματοποιηθεί. Όμως για τους μαθητές του Τζορέι όλου του κόσμου, που εργάζονται ενωμένοι για έναν ανώτερο σκοπό, το όνειρο της Υγείας, της Ευημερίας και της Ευτυχίας γίνεται ζώσα πραγματικότητα.