Ο θάνατος, αυτός ο άγνωστος

Ο θάνατος, αυτός ο άγνωστος

Ο θάνατος, αυτός ο άγνωστος

Γιατί ο θάνατος μας προκαλεί τόσο φόβο; Γιατί, ενώ όλες οι θρησκείες και πνευματικές φιλοσοφίες του κόσμου μας δίδαξαν τόσα πολλά σχετικά με τον θάνατο, οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο ακόμα φοβούνται να μιλήσουν για το θέμα αυτό; Γιατί τόση άγνοια;

Νομίζω ότι αυτό που φταίει, ειδικά στον δυτικό κόσμο, είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί από την Αλήθεια και τους Νόμους της Φύσης. Σ’ αυτό φταίει επίσης και η λάθος εντύπωση που μας δίνουν οι παραδοσιακές θρησκείες, που μας δημιούργησαν αυτόν τον φόβο, και ενώ φαίνεται ότι ο θάνατος είναι λύτρωση και ότι θα πάμε στον Παράδεισο, στην πράξη όμως, μας δίνει την εντύπωση της τιμωρίας και της μεγάλης πιθανότητας να πάμε στην Κόλαση, αφού δεν καταφέραμε να είμαστε «καλά παιδιά».

Και μόνο η σκέψη ότι έχουμε μόνο αυτή τη ζωή να εξελιχθούμε και να κερδίσουμε μια θέση στον Παράδεισο, είναι τρομακτική από μόνη της και μας δημιουργεί τεράστιο άγχος. Φανταστείτε πόσο άδικο θα ήταν αυτό. Δεν έχει σημασία το που γεννηθήκαμε, κάτω από ποιες συνθήκες, με ποια κατάσταση στην υγεία μας, σε ποια κατάσταση ευημερίας, σε ποια χώρα, σε ποια εποχή της ιστορίας βρισκόμαστε.

Φανταστείτε πόσο άδικο θα ήταν να έχουν τις ίδιες πιθανότητες να μπουν στο Παράδεισο, διάφορα παιδιά ανά τον κόσμο, που ξεκινούν την πορεία τους σ’ αυτή την μοναδική??? ζωή με εντελώς διαφορετικά σημεία εκκίνησης. Πως μπορεί ένα παιδί στην Σομαλία, ένα παιδί σε μια φαβέλα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ένα παιδί που γεννήθηκε με κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας ή νοητικής καθυστέρησης, ένα παιδί χωρίς γονείς, και ένα παιδί που γεννήθηκε υγιής σε μια εύπορη οικογένεια να έχουν τις ίδιες δυνατότητες;

Είναι σχετικά πιο εύκολο να κάνεις το καλό και να είσαι ένας καλός άνθρωπος όταν έχεις την κατάλληλη μόρφωση, πρόσβαση σε γνώσεις και προπαντός να έχεις γεμάτο στομάχι. Όταν πεινάς η κρυώνεις, δύσκολα θα κρατηθείς και δεν θα κάνεις κάποιο έγκλημα για να επιβιώσεις. Άρα, για όλα φταίει το κοινωνικό σύστημα; Μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Θα ήταν πολύ ποιο εύκολη η λύση του προβλήματος. Δυστυχώς, παρά τα υλικά αγαθά που κάποιοι άνθρωποι είχαν το προνόμιο να έχουν από τότε που γεννήθηκαν, αυτό δεν φαίνεται να ήταν αρκετό να τους εμποδίσει να κάνουν το κακό.

Μάλιστα, από την προσωπική μου εμπειρία, αφού είχα την τύχη να γεννηθώ και να μεγαλώσω στην Βραζιλία, να σπουδάσω στην Ιαπωνία και τώρα να ζω στην Ελλάδα, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι οι συνθήκες στις οποίες γεννήθηκε κάποιος, δεν φταίνε από μόνες τους για να γίνει αυτός ένας κακός άνθρωπος. Μάλιστα, πάντα μου προξενούσε την περιέργεια το γεγονός στη Βραζιλία, παρά την φτώχεια και τα προβλήματα που ζει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, είναι πάντα χαρούμενοι, αισιόδοξοι και φιλικοί. Μπορούν να ζουν με ελάχιστα και να είναι ευτυχισμένοι. Ενώ αλλού, σκοτώνονται γιατί δεν θα μπορέσουν να αλλάξουν το αμάξι τους φέτος ή δεν θα πάνε διακοπές το καλοκαίρι. Μερικοί μπορεί να φτάσουν και στην αυτοκτονία για να δώσουν λύσεις στα οικονομικά τους προβλήματα (πόσο δειλοί και ανεύθυνοι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι). Κατά τα άλλα, είναι όλοι θρήσκοι, καλοί χριστιανοί ή βουδιστές, που πηγαίνουν στην εκκλησία και πιστεύουν στον Θεό…

Άρα, η αιτία για να γίνει ένας άνθρωπος κακός και υλιστής βρίσκεται αλλού. Η ίδια αιτία που μετατρέπει έναν άνθρωπο σε κακό και υλιστή είναι και η αιτία που τον κάνει να φοβάται τον θάνατο, για να γυρίσουμε στο κύριο μας θέμα.

Το πρόβλημα για την ύπαρξη του κακού και υλιστή ανθρώπου και του φοβισμένου προς την ιδέα του θανάτου ανθρώπου είναι ο αθεϊσμός. Ή για να είμαι πιο ακριβής, ο ψεύδο-θρήσκο-πνευματικός άνθρωπος. Ξέρετε πόσους «πνευματικούς», «άγιους» και «μύστες» γνώρισα στην ζωή μου, που ενώ διδάσκουν και μας δείχνουν τον τρόπο για την πνευματική εξύψωση των ανθρώπων μέσω από ωραίες ομιλίες και σεμινάρια ή μέσω από δήθεν «πνευματικές επικοινωνίες» με αγγέλους, οντότητες και θεότητες, για το παραμικρό πρόβλημα υγείας ή κάποιο άλλο πρόβλημα, πανικοβάλλονται και τρομοκρατούνται;

Πραγματικά νομίζω ότι αυτοί οι «πνευματικοί» μας έχουν απομακρύνει από την αλήθεια και μας έχουν κάνει ακόμα πιο υλιστές και συμφεροντολόγους. Ναι, οι θρησκείες και οι «πνευματικοί» έχουν δημιουργήσει τον υλισμό! Ξέρω ότι αυτό ακούγεται τουλάχιστον παράξενο, αλλά θα μπορούσα να σας πω αμέτρητα συμβάντα που αποδεικνύουν αυτά που λέω. Βέβαια, δεν θέλω να είμαι αγενής και δεν θέλω να θα πληγώσω κανέναν. Απλά στεναχωριέμαι βλέποντας τους να βυθίζουν τον εαυτό τους και τους άλλους ανθρώπους που τους πιστεύουν, σε πλήρη άγνοια.

Γιατί λοιπόν ο θάνατος προκαλεί τόσο φόβο, είτε στους λεγόμενους «πνευματικούς» είτε στους δηλωμένους μη-πνευματικούς ανθρώπους;

Όλα στο Σύμπαν λειτουργούν σε κύκλους. Η Φύση μας το δείχνει αυτό με όλο το μεγαλείο της. Όλα είναι αέναοι, κύκλοι σαν ένα σπιράλ που ξεδιπλώνεται, όχι οριζόντια, αλλά κάθετα. Ποτέ ένας κύκλος δεν είναι ο ίδιος με τον προηγούμενο. Όλα εξελίσσονται προς τα πάνω, προς μια ατέλειωτη τελειότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με μας τους ανθρώπους. Βρισκόμαστε σε μια αιώνια και αέναη εξέλιξη από τότε που ο Μεγάλος Δημιουργός μας έπλασε.

 

«Είτε είμαστε άνθρωποι είτε αστρική σκόνη,

όλοι μαζί χορεύουμε στη μελωδία ενός αόρατου ερμηνευτή.»

 Α. Αϊνστάιν

 

Έτσι, η εναλλαγή «ζωή στον Υλικό Κόσμο» και «ζωή στον Πνευματικό Κόσμο» είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Πρέπει να έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τα πάντα και να περάσουμε από όλα τα στάδια της εξέλιξης. Πως θα ήταν δυνατό να εξελιχθώ και να «κερδίσω μια θέση στον Παράδεισο» αφού πρώτα δεν περάσω από διάφορες δοκιμασίες και μαθήματα; Πως είναι δυνατόν να φτάσω στην τελειότητα αφού δεν δοκιμάσω την ευτυχία και την δυστυχία; Πως θα καταλάβω τον πλησίον μου που υποφέρει; Αν δεν ήμουν ποτέ φτωχός, αν δεν ήμουν ποτέ άρρωστος, αν δεν έχασα ποτέ κάποιον που αγαπούσα παρά πολύ; Αν δεν έζησα την φρίκη του πολέμου, της μιζέριας, της εξαθλίωσης; Αν δεν έζησα ποτέ την χλιδή, την απόλυτη υγεία, την απόλυτη εξουσία;

Από όλα περάσαμε και θα πρέπει να περάσουμε. Αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια γιατί βασίζεται στην απόλυτη, δίκαια και αλάνθαστη θεϊκή δικαιοσύνη. Αυτό λέγεται η «Μεγάλη Αρμονία». Μόνο στους ανθρώπους που ζουν μέσα στην άγνοια υπάρχει δυσαρμονία. Γιατί αυτό που φαίνεται δυσαρμονία στην «μικροκοσμική» αντίληψη του ανθρώπου είναι η αληθινή αρμονία στην «μακροκοσμική» αντίληψη του Συμπαντικού Δημιουργού.

Γι’ αυτό, μη πιστεύετε σε όσα σας λένε οι «πνευματικοί» και οι «αναδρομητές», όταν σας λένε ότι στις προηγούμενες ζωές ήσασταν βασιλιάδες, ιερείς, πλούσιοι και σοφοί. Ενδέχεται να ήσασταν, αλλά ήσασταν και κάποτε πληβείοι, και άθεοι, και φτωχοί και άτομα με χαμηλού δείκτη νοημοσύνης. Αλλά όταν πληρώνεις να σου πουν ποιος ήσουν στην προηγούμενη ζωή, απαιτείς τουλάχιστον να σου πουν ευχάριστα πράγματα… Το ίδιο ισχύει για τους μελλοντολόγους και τους αστρο(παρα)λόγους… Στο κάτω-κάτω, όπως λέμε στην Ελλάδα, «είσαι ότι δηλώνεις». Αυτό ισχύει για τις προηγούμενες ζωές και για τις μελλοντικές… Δηλαδή, ήμουν στην προηγούμενη ζωή και θα είμαι στο μέλλον ότι θέλω…

Ο θάνατος είναι κάτι τόσο φυσιολογικό όσο είναι να πάμε για ύπνο το βράδυ και να ξυπνήσουμε το πρωί. Είναι απλά ένας κύκλος, ένας κύκλος μέρας-νύχτας. Μια ανάσα, μια εισπνοή και μια εκπνοή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο άνθρωπος γεννιέται με μια μεγάλη εισπνοή και πεθαίνει με μια μεγάλη εκπνοή. Δεν έχει σημασία το πότε, αλλά το πώς. Ο καθένας έχει τον κύκλο του, έχει τα μαθήματα του. Μαθαίνουμε, κάνουμε τον απολογισμό μας και συνεχίζουμε στην αιώνια και αέναη τελειοποίηση. Οπότε, πάντα υπάρχει μια εξήγηση για την ευτυχία και για την δυστυχία. Οπότε, καλημέρα! Σήμερα θα είναι μια ωραία μέρα. Χαρά, χαρά, χαρά. Ότι και να γίνει, είναι αιτία για χαρά. Άρα, είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Το μέλλον μας εμείς οι ίδιοι το χαράζουμε. «Χαρείτε και θα έρθουν χαρούμενες μέρες».

Όταν λοιπόν είμαστε σε μια φάση «νύχτας» στην ζωή μας, πρέπει να ζητήσουμε την βοήθεια του Δημιουργού μας. Πρέπει να έρθουμε σε επαφή με το Φως Του ώστε να δεχθούμε την απόλυτη προστασία Του. Μέσα από την επαφή με το Φως Του, συντονίζουμε την θεϊκή σπίθα που έχουμε μέσα μας μ’ αυτήν την Απόλυτη Ενέργεια. Δεν χρειαζόμαστε μεσάζοντες, μύστες και δασκάλους. Οι δάσκαλοι υπάρχουν μόνο ως οδηγοί, να μας δείξουν τον δρόμο. Αλλά, αυτόν το δρόμο πρέπει να το διασχίσουμε μόνοι μας, με την δική μας προσπάθεια.

Όταν καταφέρουμε να συντονιστούμε με την θεϊκή φύση που υπάρχει μέσα μας, θα κάνουμε το καλό όχι από συμφέρουν, όχι από υπακοή, αλλά από σοφία, από Γνώση. Έτσι, θα καταφέρουμε να καταλάβουμε ότι μόνο όταν προσπαθούμε να δώσουμε ευτυχία σε άλλους ανθρώπους θα μπορέσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Γιατί όταν βλέπεις τον άλλο σαν κομμάτι σου, σαν συνέχεια σου, σαν ένα άλλο κύτταρο του μεγάλου οργανισμού που λέγεται Θεός, τότε η ευτυχία που νιώθεις όταν δίνεις ευτυχία σε άλλον είναι απερίγραπτη. Τότε, ούτε την ζωή ούτε τον θάνατο φοβάσαι, γιατί βρίσκεσαι σε συνεχής κατάσταση δέους. Βρίσκεσαι σε ένα είδος «τροχιάς» γύρω από τον Ήλιο που είναι ο Ύψιστος Θεός. Οπότε, δεν έχει σημασία αν είσαι σε κύκλο μέρας ή κύκλο νύχτας, αν βρίσκεσαι πιο κοντά στον Ήλιο, άρα καλοκαίρι, είτε βρίσκεσαι πιο μακριά από τον Ήλιο, δηλαδή, χειμώνας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σύντομα θα γυρίσει ο τροχός. Η θάλασσα φουσκώνει και ξεφουσκώνει. Πρώτα βγαίνουν τα λουλούδια και μετά τα φρούτα. Μετά πέφτουν τα φύλλα και όλα ξαναγεννιούνται ξανά, σ’ αυτήν την ατέλειωτη πορεία εξέλιξης.

Άρα δεν υπάρχει θάνατος όπως μας έχουν διδάξει. Ο θάνατος απλά είναι μια διαδικασία «ερχόμαστε για να ξαναγεννηθούμε». Δηλαδή, ξαναγεννιόμαστε στον Πνευματικό Κόσμο και ξαναγεννιόμαστε στον Υλικό Κόσμο. Όταν φεύγουμε από τον Πνευματικό Κόσμο για να έρθουμε στον Υλικό Κόσμο είναι σαν να «πεθαίνουμε» εκεί. Δεν είναι μια εύκολη απόφαση. Έχει πόνο και αυτή. Όπως ακριβώς γίνεται στον Υλικό Κόσμο. Ένα μίγμα πόνος και χαράς. Χαρά γιατί έχουμε την ευκαιρία για εξέλιξη, για πρόοδο, για μάθηση. Από την άλλη, υπάρχει πάντα η προσκόλληση, το βόλεμα. Φοβόμαστε τις αλλαγές, το καινούριο, παρά ότι έχουμε την περιέργεια να δούμε πως είναι, σαν ένα μικρό παιδί που θέλει να χαϊδέψει ένα άγριο ζώο, άλλα λόγο της αγάπης που εκπέμπει το παιδί, μπορεί και να μη είναι και τόσο άγριο το ζώο. Ας χαϊδέψουμε λοιπόν τον θάνατο: μπορεί και να μη είναι και τόσο άγριος όσο φαίνεται.

Τώρα θέλω να σχολιάσω ένα άλλο θέμα σχετικά με τον θάνατο. Είναι αυτό της αυτοκτονίας. Όπως είπα και πριν, ο θάνατος μπορεί και να μην είναι και τόσο άγριος όσο φαίνεται. Αλλά το ίδιο γίνεται και με την ζωή. Πρέπει επίσης να την «χαϊδέψουμε» όπως με το άγριο ζώο. Γιατί και αυτή ώρες-ώρες μπορεί να μας φαίνεται «άγρια» και βασανιστική, αλλά κρύβει πολλές χαρές. Είναι θείο δώρο να ξαναγεννηθούμε στον Υλικό Κόσμο. Είναι σαν να φεύγουμε για πρώτη φορά από το σπίτι των γονέων μας. Είμαστε γεμάτοι φόβους αλλά από την άλλη, θέλουμε να ζήσουμε εμπειρίες. Είναι σαν να πάμε διακοπές, μόνοι μας, σαν σχολική εκδρομή. Όπου και να πάμε, ξέρουμε ότι οι γονείς μας θα είναι κοντά μας σε ότι χρειαστούμε, αν γίνει κάτι σοβαρό.

Έτσι, δεν πρέπει να πανικοβαλλόμαστε με τα προβλήματα που αντικρίζουμε μπροστά μας, είναι απλά μαθήματα, δοκιμασίες για να μας κάνουν πιο όμορφους. Ένα κλαδί γίνετε πιο όμορφο, με ωραίες κινήσεις, με ωραία σχήματα, γιατί έχει σμιλευτεί από τον αέρα και από την βροχή. Και το μπαμπού γίνετε πιο δυνατό, με τους πολλούς κόμπους του γιατί περνάει από πολλούς αέρηδες και δοκιμασίες. Κάθε πρόβλημα λοιπόν που περνάμε είναι σαν ένας κόμπος στο μπαμπού. Να μας κάνει πιο δυνατούς και όμορφους, από μέσα και από έξω. Για να έχουμε ένα «τέλειο πνευματικό κορμί», πρέπει να το «γυμνάσουμε».

Η αυτοκτονία, λοιπόν, αντίθετα με αυτό που πολλοί πιστεύουν, είναι σκέτη καταστροφή. Είναι η άρνηση του δώρο του Θεού και η αποκορύφωση του υλισμού και της απομάκρυνσης από την αλήθεια. Είναι ότι πιο εγωιστικό και αγνώμων μπορεί κάποιος να κάνει. Νομίζει ότι έτσι θα δώσει τέλος στα προβλήματα του ή ότι έτσι θα αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψη του, αλλά στην πράξη αυτό που έχει καταφέρει είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο πόνος της στιγμής του θανάτου και το βάρος των βασάνων που τον οδήγησαν σ’ αυτήν την πράξη, συνεχίζουν να υπάρχουν στον Πνευματικό Κόσμο. Γιατί όταν σκοτώνεις ένα κύτταρο του όλου, είναι σαν προσπαθείς να σκοτώσεις τον Δημιουργό σου. Όταν κάποιος αυτοκτονεί ή δολοφονεί κάποιον, όλος ο πλανήτης πονάει, όλοι οι άνθρωποι πονούν, γιατί ότι γίνεται σε ένα κύτταρο επηρεάζει όλο τον υπόλοιπο οργανισμό.

Έτσι, η λύση για τα προβλήματα σου βρίσκονται επίσης μέσα σε όλα τα άλλα κύτταρα του συμπαντικού οργανισμού. Το πρόβλημα σου είναι και δικό μου και είναι όλης της ανθρωπότητας. Δεν έχεις παρά να ζητήσεις την βοήθεια της. Τι, δεν βρίσκεται κανείς που μπορεί να σε βοηθήσει; Όλοι σου γυρνούν την πλάτη; Αν το ζητήσεις από τη θεια σπίθα που υπάρχει μέσα σου, αν στραφείς στον Δημιουργό που βρίσκεται μέσα σου, θα δεις ότι κάποιος θα εμφανιστεί από το πουθενά να σε βοηθήσει. Είναι μια αόρατη ενέργεια που συνδέει όλους τους ανθρώπους στον κόσμο και όταν υπάρχει η απόλυτη ανάγκη κάποιος έχει το μάθημα της προσφοράς προς εσένα. Όχι γιατί είναι καλύτερος από εσένα, απλά αυτήν την στιγμή παίζει αυτόν τον ρόλο. Αν σε σώσει θα σωθεί και αυτός.

Και μη μου πεις ότι δεν υπάρχει λόγος για να ζήσεις άλλο σ’ αυτόν τον κόσμο. Μη είσαι τόσο τραγικός. Ούτε να μειώνεις και να περιφρονείς τον εαυτό σου, γιατί είναι σαν να περιφρονείς τον Δημιουργό σου. Ως κύτταρο που είσαι, παίζεις κάποιο ρόλο στην παγκόσμια εξέλιξη, από όποια θέση βρίσκεσαι. Όλοι είναι σημαντικοί στην λειτουργία του παγκόσμιου οργανισμού. Αν δεν υπάρχουν άρρωστα κύτταρα, δεν υπάρχει καρκίνος. Οι σκέψεις των ανθρώπων, οι διαχωρισμοί μεταξύ τους, ο εγωισμός και ο υλισμός έχουν δημιουργήσει τον καρκίνο τόσο σε ανθρώπινη όσο σε κοινωνική κλίμακα. Δεν υπάρχει άρρωστο κύτταρο γιατί ο Θεός δεν έχει πλάσει ελαττωματικά κύτταρα. Ο άνθρωπος όταν απομακρύνεται από την αλήθεια δημιουργεί τα καρκινώματα. Και αυτό ο Θεός το επιτρέπει για να εξελιχθούμε όλοι. Και επιτρέπει να αρρωστήσουμε και να θεραπευτούμε. Γιατί γι’ Αυτόν δεν υπάρχει αρρώστια, υπάρχει μόνο «εξαγνισμός», ευκαιρία δηλαδή για να γίνουμε ξανά άγιοι.

Οπότε, έχεις μόνο μια λύση: Να διασκεδάσεις σ’ αυτήν την ζωή, να χαρείς δίνοντας χαρά σε άλλους ανθρώπους. Να περνάς καλά κάνοντας τους άλλους γύρω σου να περνάνε καλά. Να ζήσεις και να δώσεις ζωή.

Είμαι λοιπόν πρόγονος σου, και εσύ πρόγονος μου. Είμαι απόγονος σου και εσύ είσαι με την σειρά σου απόγονος μου. Όλοι μαζί σ’ αυτήν την ατέλειωτη αέναη σπιράλ εξέλιξη. Σήμερα είμαστε εδώ, αύριο θα είμαστε εκεί. Σημασία δεν έχει πως ζούμε μόνο αλλά πως θα πεθάνουμε επίσης. Με χαρά, με ευγνωμοσύνη για αυτά που ζήσαμε, με την γνώση που αποκτήσαμε. Να το μεταφέρουμε αυτό στους απογόνους μας μέσα από το πνευματικό DNA που μας χαρακτηρίζει όλους. Είναι ώρα να γυρίσουμε στο Όλο. Αρκετά απομακρυνθήκαμε από αυτό το Όλο. Είναι η Εποχή του Φωτός, είναι η Νέα Εποχή, είναι η Εποχή του Ήλιου, η Εποχή της Έλξης.

Ας ζήσουμε το σήμερα σαν να ήταν η τελευταία μέρα μας, να προσπαθήσουμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για τους άλλους και για τον εαυτό μας γιατί το μόνο σίγουρο για όλους μας είναι ότι κάποτε θα πεθάνουμε. Να πούμε στους άλλους δίπλα μας πόσο τους αγαπάμε, να ζητήσουμε συγνώμη σε αυτούς που πληγώσαμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Μη χάνουμε ευκαιρία να κάνουμε τους άλλους γύρω μας ευτυχισμένους. Γιατί η αγάπη είναι το φάρμακο για όλα τα είδη καρκίνου που υπάρχουν.

 

Ευάγγελος  Κρεατσούλας

6 Μαΐου 2009

You may also like