Δέηση για την Παγκόσμια Ειρήνη

Δέηση για την Παγκόσμια Ειρήνη

Ομιλία του Κιόσου-Σάμα
Δέηση για την Παγκόσμια Ειρήνη και Δέηση για τις Ψυχές των Προγόνων
1η και 2 Αυγούστου του 2016
Ιερό Έδαφος του Ατάμι – Ιαπωνία

Με βαθύ σεβασμό και δέος για τον Θεό, θα ήθελα να σας πω ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες της ζωής μας, ο Θεός είναι. Η ζωή ανήκει στον Θεό. Εκείνος είναι ο ιδιοκτήτης.

Tο δεύτερο ποίημα του Μέισου-Σάμα που ψάλθηκε σήμερα στη Δέηση για τις Ψυχές των Προγόνων, λέει το εξής:

«Να ξέρετε πιστοί μου,
δεν είσαστε εσείς κύριοι της ζωής σας,
ο Θεός είναι.
Και οι ζωές σας είναι στα χέρια Του»

Με αυτό το ποίημα, ο Μέισου-Σάμα θέλει να μας διδάξει ότι είμαστε αληθινά ζωντανά όντα μόνο αν κατανοούμε ότι ζούμε από τη δύναμη του Θεού και ότι η ζωή μας ανήκει σε Αυτόν.

Ο Παράδεισος υπάρχει. Είναι ο Κόσμος της Αρχής και η πηγή όλης της Δημιουργίας. Στον Παράδεισο, ο Θεός μας συνέλαβε, μας έδωσε τη δικιά Του αιώνια ζωή και έγινε Πατέρας μας. Ακόμα και σήμερα, όταν ερχόμαστε στη Γη φέρνουμε μαζί μας την αιώνια ζωή. Ο Παράδεισος εξακολουθεί να υπάρχει μέσα μας. Η ζωή που ο Θεός μας έδωσε δεν θα χαθεί, ακόμα και μετά από το τέλος της ζωής μας στη Γη, γιατί ο Θεός μοιράστηκε μαζί μας τη δικιά Του αιώνια ζωή. Ο θάνατος δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των «ζωντανών» και των «νεκρών». Όλοι είμαστε ζωντανοί και ζούμε αιώνια. Συνεπώς, οι πρόγονοί μας δεν είναι νεκροί, όπως συνήθως πιστεύουμε. Οι πρόγονοί μας αναφωνούν μέσα μας: «Μην πιστεύετε ότι είμαστε νεκροί! Είμαστε ζωντανοί μέσα σας!»

Συνηθίζεται να λέγεται η έκφραση «ανάσταση των νεκρών», σαν να έπρεπε να πεθάνουμε για να αναστηθούμε. Όμως, θα ήθελα να γνωρίζετε ότι την ακριβή στιγμή που καταφέρατε να καταλάβετε ότι ζείτε αιώνια, «αναστηθήκατε μεταξύ των νεκρών».

Πραγματικά, εγώ είμαι αυτός που πρέπει να αλλάξει την αντίληψη για τη «ζωή» και να αναστηθώ μεταξύ των νεκρών. Εγώ πίστευα ότι η ζωή είχε όριο και ότι πιθανώς έσβηνε. Εγώ ήμουν αυτός που πίστευα ότι οι πρόγονοί μου ήταν νεκροί. Εγώ ήμουν αυτός που έπρεπε να αντιληφθώ και να δεχτώ ότι οι πρόγονοι φέρνουν μαζί τους την αιώνια ζωή του Θεού και είναι ζωντανοί μέσα μου. Το να φτάσουμε σε αυτή την αντίληψη, πιστεύω ότι είναι ο τρόπος να φέρουμε αρμονία, ειρήνη και σωτηρία στους προγόνους μας. Νιώθω ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να ήμουν ένα αληθινό ζωντανό ον, αν πίστευα ότι οι πρόγονοι, μέσα μου, ήταν νεκροί.

Το τρίτο ποίημα του Μέισου-Σάμα στη Δέηση για τις Ψυχές των Προγόνων λέει το εξής:

«Δημιούργησε χαρά όσο είσαι στη Γη!
Δημιούργησε τη χαρά ώστε να φτάσεις στην αιώνια ζωή!»

Εμείς μπορεί να έχουμε τη δική μας γνώμη ή αντίληψη σχετικά με το τι είναι «χαρά» ή τι σημαίνει «να είμαστε ευτυχισμένοι». Όμως, ο Μέισου-Σάμα το καθορίζει με έναν τρόπο πολύ ξεκάθαρο, λέει ότι η χαρά μας είναι μόνο ένα πράγμα: το να φτάσουμε στην αιώνια ζωή. Ο Μέισου-Σάμα μας ενθαρρύνει να δημιουργούμε αυτή τη χαρά όσο βρισκόμαστε εδώ, στη Γη. Στον Παράδεισο, στον Κόσμος της Αρχής, υποσχεθήκαμε στον Θεό, ότι όταν θα ήμασταν στη Γη, θα θυμόμασταν ποιος είναι ο αληθινός μας Πατέρας. Θα κληρονομούσαμε την αιώνια Του ζωή και θα γινόμασταν αληθινά Του παιδιά, δηλαδή Μεσσίες.

Όμως, ξεχάσαμε αυτή την υπόσχεση και κατά κάποιο τρόπο, εγκαταλείψαμε τον Θεό. Αλλά ο Μέισου-Σάμα τη θυμήθηκε. Αντιλήφθηκε ότι η αληθινή του εστία ήταν ο Παράδεισος, ο Κόσμος της Αρχής. Ο Μέισου-Σάμα επέστρεψε στον Παράδεισο και εκεί δέχτηκε άλλη μια φορά την αιώνια ζωή του Θεού. Ο Μέισου-Σάμα τήρησε την υπόσχεση που τα ανθρώπινα όντα κάναμε στον Θεό και έφτασε στην υπόσταση του Μεσσία, του ενός γιου του Θεού.

Πρέπει και εμείς να θυμηθούμε αυτή την υπόσχεση, και πρέπει να το κάνουμε τώρα, όσο βρισκόμαστε εδώ, στη Γη. Για αυτό, πρέπει πρώτα να επιστρέψουμε στον Παράδεισο, στο όνομα του Μεσσία, να δεχτούμε την αιώνια ζωή του Θεού άλλη μια φορά και να φτάσουμε στην υπόσταση ενός Μεσσία, ενός γιου του Θεού, με τον ίδιο τρόπο που το έκανε ο Μέισου-Σάμα. Θα ήθελα να γνωρίζετε ότι το να γεννηθεί κανείς ξανά είναι η μοναδική και αληθινή «χαρά» ή «ευτυχία» για εμάς, τα ανθρώπινα όντα.

Νιώθουμε σαν να ζούσαμε και να αναπνέαμε στη Γη. Όμως, η αλήθεια είναι ότι ήδη ζούμε στον Παράδεισο. Ήδη είμαστε κάτοικοι του Παραδείσου. Παρόλο τις αδυναμίες μας, ο Θεός πάντα μας θεωρεί κάτοικους του Παραδείσου Του, γιατί εκεί ο Θεός μας συνέλαβε. Παρόλο που νιώθουμε σαν να είμαστε στη Γη, η εστία μας εξακολουθεί να είναι η ίδια – ο Παράδεισος.
Πριν έρθουμε στη Γη, υπηρετούσαμε τον Θεό στον Παράδεισο. Αυτό δεν έχει αλλάξει, ακόμα και μετά που ήρθαμε στη Γη.

Η εργασία μας εξακολουθεί να είναι η ίδια –να υπηρετούμε τον Θεό που είναι στον Παράδεισο. Ο Θεός τώρα αναπτύσσει ένα έργο της σωτηρίας εντελώς καινούριο –κάνει εμάς, τα ανθρώπινα όντα, να γεννηθούμε ξανά και να γίνουμε αληθινά παιδιά Του. Πού να είναι το μέρος όπου αναπτύσσει το Θεϊκό Του Έργο; Προφανώς, είναι ο Παράδεισος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, αν θέλουμε να Τον υπηρετούμε, πρέπει πρώτα να επιστρέψουμε στον Παράδεισο.

Στη Διδασκαλία του «Χαρακτηριστικά της σωτηρίας από την Παγκόσμια Μεσσιανική Εκκλησία», ο Μέισου-Σάμα έγραψε: «Για να σώσει τον πλησίον, ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να ανυψωθεί στον Παράδεισο και να γίνει κάτοικός του. Έτσι, θα μπορέσει να τραβήξει τον πλησίον στον Παράδεισο και να τον φέρει στη σωτηρία». Πρέπει να κάνουμε αυτή τη Διδασκαλία να γίνει πραγματικότητα. Συνεπώς, ας δεχτούμε ότι είμαστε κάτοικοι του Παραδείσου και ας επιστρέψουμε στον Παράδεισο που υπάρχει μέσα στον καθένα μας. Αν δεν το κάνουμε, δεν θα έχουμε την άδεια να συμμετέχουμε στο Θεϊκό Έργο του Μέισου-Σάμα και να σώσουμε όλο τον κόσμο. Έχουμε την άδεια να υπηρετούμε το Θεϊκό Έργο του Μέισου-Σάμα, μόνο επειδή η αληθινή μας εργασία είναι να υπηρετούμε τον Θεό στον Παράδεισο ως κάτοικοί αυτού.

Αυτό που κάνουμε στη Γη είναι μια απλή προβολή αυτού που στην πραγματικότητα κάνουμε στον Παράδεισο. Σήμερα έχουμε συγκεντρωθεί σε αυτό το Ναό να τελέσουμε μια Δέηση για να δοξάσουμε τον Θεό. Αυτές οι δεήσεις γίνονται στη Γη, μόνο επειδή τις πραγματοποιούμε συνεχώς στον Παράδεισο, για να δοξάζουμε τον Θεό.

Στη Γη, έχουμε μάτια για να δούμε, αυτιά για να ακούμε και την αίσθηση της αφής. Αλλά αυτές τις ικανότητες τις έχουμε μόνο επειδή στον Παράδεισο, πριν έρθουμε στη Γη, μας δόθηκαν μάτια για να δούμε τον Θεό και αυτιά για να ακούμε τη φωνή Του. Η προτεραιότητά μας είναι να θυμηθούμε όλα αυτά τα πράγματα που ο Θεός μας έδωσε για να τα χρησιμοποιούμε στον Παράδεισο. Αλλιώς, δεν θα ήμασταν σε θέση να βοηθήσουμε τον Θεό να δεχτεί όλη την ανθρωπότητα και όλους τους προγόνους στον Παράδεισο και να τους φέρει στη σωτηρία.

Το κλειδί για να δεχτούμε όλη την ανθρωπότητα στον Παράδεισο είναι στο πώς να αναγνωρίζουμε τους μηχανισμούς των συναισθημάτων και των νοών –το Σόνεν μας. Ακολουθώντας τη λογική με την οποία μιλάω σήμερα, τα συναισθήματα και ο νους μας, στην πραγματικότητα, υπάρχουν στον Παράδεισο και συνέχεια τα χρησιμοποιεί ο Θεός.

Στη ζωή μας βιώνουμε διάφορα συναισθήματα. Κάποιες φορές, όταν αντιμετωπίζουμε δύσκολες καταστάσεις, νιώθουμε κατάθλιψη, θλίψη ή ανησυχία,. Άλλες φορές, νιώθουμε χαρούμενοι ή ευτυχισμένοι. Λόγω αυτών των συναισθημάτων, περνούν από το μυαλό μας σκέψεις όλων των ειδών.

Μπορεί να νομίζετε ότι αυτά τα συναισθήματα και αυτές οι σκέψεις είναι δικά σας, αλλά είναι συναισθήματα και σκέψεις όλης της ανθρωπότητας και όλων των προγόνων. Εσείς νιώθετε σαν να ήταν δικά σας, γιατί ο Θεός θέλει να μάθετε το είδος των συναισθημάτων και σκέψεων που είχαν οι πρόγονοί μας, και να ξέρετε ότι αυτοί οι πρόγονοι ήδη σώθηκαν.
Το Φως του Θεού και η Συγχώρεσή Του ήδη έφτασαν στο πιο βαθύ μέρος της καρδιάς μας –εκείνο το μέρος που ίσως πιστεύουμε ότι κρύβεται από τους άλλους. Ο Θεός άπλωσε το δυνατό Του Χέρι σε όλη την ανθρωπότητα, μας αγκάλιασε στο παρήγορο Φως Του και τώρα μας δέχεται στον Παράδεισό Του. Αυτό είναι το αληθινό χέρι του Τζορέι. Ο Θεός δίνει Τζορέι στον καθένα από εμάς, μέσα από τον καθένα από εμάς.

Τι ευλογία είναι να δεχόμαστε πάντα Τζορέι από τον Θεό! Ας παραδοθούμε στον Θεό. Ας παραδώσουμε την καρδιά και το νου μας στα χέρια του Θεού. Όταν δίνετε Τζορέι στους άλλους, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσετε το εξής: Ο Θεός δίνει Τζορέι μέσα από εσάς και μέσα από τα άτομα στα οποία εσείς δίνετε Τζορέι. Ακόμα και στην περίπτωση που δεν μπορείτε να σηκώσετε το χέρι για να δώσετε Τζορέι στους άλλους, η πράξη της καθημερινής παράδοσης της καρδιάς και του νου σας στον Θεό, είναι από μόνη της, μια πράξη του Τζορέι με την οποία o Θεός είναι πολύ ικανοποιημένος.

Ο Μέισου-Σάμα μας επέτρεψε να θυμόμαστε ότι έχουμε τον Παράδεισο μέσα μας. Εκείνος μας έκανε να αντιληφθούμε ότι το Φως του Θεού υπάρχει μέσα στον καθένα μας. Εμείς αυτό το είχαμε ξεχάσει για πολύ καιρό και είχαμε επίσης ξεχάσει να επιστρέψουμε στον εσωτερικό μας Παράδεισο. Αυτό έγινε γιατί, ως ανθρώπινα όντα, πάντα θέλαμε να «εκδηλώνουμε» το φως ή να «εκφράζουμε» την ατομικότητά μας, ενώ ξεχνούσαμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Όμως, θα ήθελα να ξέρετε ότι το να «εκδηλώσουμε» είναι μια πράξη που συμβολίζει την Εποχή της Νύχτας. Ο Μέισου-Σάμα, στη Διδασκαλία «Ήλιος και Σελήνη», μας διδάσκει, ότι η δράση που συμβολίζει την Εποχή της Ημέρας είναι η δράση του «κάνω πίσω», «επιστρέφω». Όταν ακούμε ότι έχουμε έναν εσωτερικό Παράδεισο, έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε: «Ας εκδηλώσουμε λοιπόν, τον εσωτερικό μας Παράδεισο». Αυτός ήταν ο τρόπος σκέψης της Εποχής της Νύχτας. Στην Εποχή της Ημέρας, η αποστολή μας είναι να «επιστρέψουμε» στον εσωτερικό μας Παράδεισο. Είναι για αυτό που πάντα λέω ότι πρέπει να αλλάξουμε εντελώς τη νοοτροπία μας, αν θέλουμε να συνεχίσουμε τα βήματα του Μέισου-Σάμα.

Όταν δίνουμε Τζορέι, δεν ακτινοβολούμε φως από το χέρι μας προς αυτόν που το δέχεται. Αν ήταν έτσι, θα θεωρούσαμε ότι υπάρχουν μέρη στον κόσμο όπου το Φως του Θεού ακόμα δεν έχει φτάσει. Αντί να ακτινοβολούμε φως, στην πραγματικότητα απορροφάμε και επιστρέφουμε φως στον Θεό. Το χέρι του Τζορέι είναι το χέρι που δέχεται όλη την ανθρωπότητα στο Βασίλειο του Θεού. Σε αυτή την περίπτωση θα θεωρήσουμε ότι όλος ο κόσμος είναι γεμάτος από το Φως του Θεού. Έτσι, όπως και το «εκδηλώνω», το «ακτινοβολώ» ήταν ένας τρόπος της Εποχής της Νύχτας. Στην Εποχή της Ημέρας, πρέπει να κάνουμε πίσω, να απορροφάμε και να επιστρέψουμε τα πάντα στα χέρια του Θεού, πιστεύοντας ότι το Φως του Θεού ήδη έφτασε και διείσδυσε σε όλα και όλους.

Σκεφτείτε το εξής, αφού ο Θεός είναι παντοδύναμος, θα μπορούσε ποτέ να αφήσει κάποιο μέρος του κόσμου ή κάποιον άνθρωπο εκτός πρόσβασης του Φωτός και του Ελέους Του; Αν ο Θεός είναι πραγματικά παντοδύναμος και παντογνώστης, υπάρχει η περίπτωση έστω και για ένα δευτερόλεπτο να μην κυβερνάει όλο το Σύμπαν; Ο Θεός δεν ήταν πάντα ο Κύριος μας; Αν νομίζετε ότι πρέπει να «εκδηλώνετε» ή να «ακτινοβολείτε Φως», μήπως είναι γιατί αντί να πιστεύετε σε έναν παντοδύναμο Θεό, πιστεύετε σε έναν κοιμισμένο Θεό; Αυτό, πιστεύω ότι είναι ασέβεια προς τον Θεό. Για αυτό, τώρα είναι που πρέπει πραγματικά να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας σχετικά με το πώς θα αναπτύσσουμε το Θεϊκό Έργο Του Μέισου-Σάμα.

Τώρα θα ήθελα να μιλήσω για την ειρήνη, αφού σήμερα τελούμε τη Δέηση για την Παγκόσμια Ειρήνη. Στη Διδασκαλία «Η τέχνη του Θεού», ο Μέισου-Σάμα έγγραψε το εξής: «Υπό την έννοια αυτή, οποιοδήποτε επί μέρους δόγμα ή σκέψη είναι σαν ένα ξεχωριστό χρώμα φτιαγμένο για να ταιριάζει σε συγκεκριμένους μεμονωμένους σκοπούς. Όχι μόνο είναι αδύνατο για οποιονδήποτε να χρησιμοποιήσει το ξεχωριστό αυτό χρώμα επιτυχώς για να χρωματίσει πέρα από τις συνοριακές γραμμές άλλων περιοχών, αλλά οποιαδήποτε απόπειρα για να γίνει αυτό δημιουργεί δυσαρμονία. Συνέπεια είναι η τριβή, η οποία με τη σειρά της ενδέχεται να οδηγήσει τελικά σε ισχυρές συγκρούσεις. Αυτό μπορεί να αλλοιώσει το μεγάλο πίνακα του Θεού, ο οποίος βασίζεται στην αγάπη Του για όλη την ανθρωπότητα.»

Ο Μέισου-Σάμα μας προειδοποιεί σχετικά με το γεγονός ότι οι σκέψεις και οι ιδέες των ανθρώπων δεν είναι αρκετές για να πραγματοποιηθεί η ειρήνη. Αντίθετα, αυτά είναι αιτία συγκρούσεων. Με λίγα λόγια, ο Μέισου-Σάμα μας λέει ότι εμείς, τα ανθρώπινα όντα, δεν έχουμε τη δύναμη να πραγματοποιήσουμε την ειρήνη στη Γη.
Στην ίδια Διδασκαλία, ο Μέισου-Σάμα επίσης έγραψε: «Για να γεννηθεί ένας τέτοιος Νέος Κόσμος, θα πρέπει να γίνει μια μεγάλη επανάσταση […] στην ανθρώπινη σκέψη».

Το νόημα που ο Μέισου-Σάμα θέλει να εκφράσει όταν λέει «μια επανάσταση στην ανθρώπινη σκέψη», είναι προφανές. Πρέπει αληθινά να αναγνωρίσουμε και να δεχτούμε ότι ο Θεός είναι ο μοναδικός που μπορεί να υλοποιήσει την ειρήνη στη Γη.

Το πρώτο ποίημα που ψάλθηκε πριν από λίγο στη Δέηση για την Παγκόσμια Ειρήνη, λέει το εξής:

«Μεταξύ των εθνών, μεταξύ των λαών,
οι συγκρούσεις είναι ατελείωτες.
Ποιος, αν όχι ο Θεός, θα έχει την εξουσία για να δώσει τέλος σε αυτές;»

Αυτός που επιθυμεί περισσότερο την ειρήνη είναι ο Θεός, όχι εμείς, τα ανθρώπινα όντα. Η πρόθεση του Θεού δεν είναι να καθιερώσει μια προσωρινή ειρήνη, αλλά μια ειρήνη που θα διαρκέσει για πάντα. Και μια αιώνια ειρήνη δεν μπορεί να καθιερωθεί μεταξύ των ανθρώπων, αλλά μεταξύ του Θεού και των ανθρώπων. Τι νόημα θα είχε να δημιουργήσουμε την ειρήνη μεταξύ των ανθρώπων ή να πούμε ότι «πρέπει να προσευχόμαστε για την παγκόσμια ειρήνη» αν έχουμε χάσει την ειρήνη μας με τον Θεό, ο οποίος κατέχει όλη την εξουσία και δύναμη;

Ο Θεός είναι ο Βασιλιάς και Κύριος όλων μας και όλου του κόσμου. Εμείς, τα ανθρώπινα όντα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι, χωρίς να το αντιληφθούμε, πήραμε τη θέση βασιλιάδων και ζούμε ατιμώνοντας την κυριαρχία του Θεού, σαν να είχαμε προκηρύξει πόλεμο εναντίον Του. Ο Θεός ποτέ δεν μας εγκατέλειψε. Εμείς Τον εγκαταλείψαμε, καταστρέψαμε την ειρήνη που είχαμε μαζί Του, και έτσι, αμαρτήσαμε εναντίον του Θεού.

Όμως, με την αλάνθαστη χάρη Του, ο Θεός αποφάσισε να μας συγχωρέσει και να αποκαταστήσει την ειρήνη μαζί μας.
Αυτή είναι η έννοια της Μετάβασης από την Εποχή της Νύχτας στην Εποχή της Ημέρας, η οποία σημαίνει τη συγχώρεση του Θεού. Μέσα από τη Μετάβαση από τη Νύχτα στην Ημέρα, ο Θεός μας επανασύνδεσε στην ειρήνη Του επειδή μας αγαπάει. Η αγάπη του Θεού είναι ενωμένη με την αλήθεια Του, και η αλήθεια είναι ότι θα γεννηθούμε άλλη μια φορά και θα γίνουμε αληθινά παιδιά του Θεού.

Όλες οι αρετές και τα καλά προσόντα –Ειρήνη, Αλήθεια, Ομορφιά, Αγάπη, Καλοσύνη– ανήκουν στον Θεό και όχι σε εμάς. Πρέπει να τα επιστρέψουμε στον Θεό, πρέπει να αποδοθούν στον Θεό. Ο Θεός είναι ο μόνος που πρέπει να δοξαστεί.
Εμείς δεν καταλαβαίνουμε σωστά τη σημασία της πίστης. Νομίζαμε ότι ο στόχος της πίστης ήταν να γίνουμε καλοί άνθρωποι, να αγαπάμε και νιώθαμε ότι μπορούσαμε να αγαπάμε και να επιθυμούμε το καλό του πλησίον. Όμως, εμείς δεν έχουμε ούτε αγάπη, ούτε καλή καρδιά. Λανθασμένα, νομίζαμε ότι τα είχαμε. Αλλά, η αλήθεια είναι ότι αυτά ανήκουν στον Θεό και πρέπει να τα επιστρέψουμε σε Αυτόν.

Η πρόοδος ανήκει επίσης στον Θεό. Αντί να επιθυμούμε την πρόοδο του Θεού και του αόρατου Παραδείσου Του, επιθυμούσαμε την πρόοδο του ανθρώπινου κόσμου και της ορατής Γης. Αλλά αυτό που πρέπει να επιθυμούμε αρχικά και πάνω από όλα είναι η πρόοδος του αόρατου βασιλείου του Θεού στον Παράδεισο. Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να επιστρέψουμε σήμερα στον Θεό όλες τις αρετές και τα καλά προσόντα, που έως τώρα τα κλέβαμε από τον Παράδεισο και τα φυλάγαμε μαζί μας, ενώ είχαμε ξεχάσει να επιθυμούμε την πρόοδο στον Παράδεισο.

Στη Διδασκαλία «Ένας ευχάριστος άνθρωπος», ο Μέισου-Σάμα γράφει ότι προσπαθούσε να κάνει αυτά που ικανοποιούσαν τους άλλους ανθρώπους και να κάνει τους άλλους ευτυχισμένους. Ο Μέισου-Σάμα εξηγεί ότι δεν συμπεριφερόταν έτσι επειδή ήταν ηθικά σωστό ή γιατί ο σκοπός της πίστης είναι να σκεφτεί κανείς την ευτυχία του πλησίον, αλλά γιατί αυτή ήταν η φύση του και ο Θεός του έδωσε τη φύση αυτή.

Ο Μέισου-Σάμα δεν λέει ότι έχει καλή καρδιά ούτε ότι πρέπει να κάνουμε την αγάπη στον πλησίον θρησκευτική διδασκαλία, όπως το κάνουμε σήμερα. Ο Μέισου-Σάμα μας λέει ότι τέτοιες αρετές προέρχονται από τον Θεό και ότι σε Αυτόν πρέπει να αποδοθούν.

Υπάρχει μόνο ένας «ευχάριστος», ο Θεός. Το «ευχάριστο άτομο» είναι ο Θεός. Εμείς δεν μπορούμε να είμαστε ευχάριστοι, ακόμα και αν καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια. Αυτός που πάντα προσπαθεί να κάνει τον πλησίον ευτυχισμένο είναι ο Θεός, και η λέξη «πλησίον» σημαίνει για τον Θεό όλη η ανθρωπότητα. Ακόμα και αν δεν μας αρέσει ο Θεός, Εκείνος πάντα θέλει ο καθένας μας να φτάσει στην αληθινή ευτυχία, που είναι να γεννηθεί ξανά ως αληθινό παιδί Του. Πρέπει πάντα να αποδώσουμε όλη την καλοσύνη στον Θεό και αυτό, πιστεύω, είναι το είδος της ευγένειας που πρέπει να δείξουμε στον Θεό.
Πιστεύω ότι κατά τη διάρκεια της ζωής μας ξεχνούσαμε να δείξουμε την ευγένεια μας στον Θεό.

Στη Δέηση για την Παγκόσμια Ειρήνη, ψάλαμε τα ποιήματα του Μέισου-Σάμα που σχετίζονται με την ευγένεια. Το ένα από αυτά, λέει:

«Όποια και αν είναι η θέση σου στην οικογένεια ή στην κοινωνία,
αν τηρείς την τάξη και συμπεριφέρεσαι με ευγένεια,
η ειρήνη θα βασιλεύσει στη χώρα σου».

Το άλλο λέει το εξής:

«Να ξέρετε πιστοί μου!
Η ουσία της πίστης δεν είναι καθόλου περίπλοκη.
Μπορεί να συνοψιστεί με λίγα λόγια:
Να τηρείτε την τάξη και να είσαστε ευγενικοί».

Αυτά τα ποιήματα του Μέισου-Σάμα με έκαναν να αντιληφθώ ότι προσπαθούσα να είμαι ευγενικός με τους άλλους ανθρώπους, αλλά όχι με τον Θεό. Πρέπει να τηρώ την πιο σημαντική τάξη, αυτή μεταξύ του Θεού και εμένα, και όχι μόνο την τάξη στην κοινωνία. Συνεπώς, ας είμαστε ευγενικοί με τον Θεό και ας επιστρέψουμε όλη την καλοσύνη σε Αυτόν. Ας δοξάσουμε τον Θεό σε όλα όσα κάνουμε, γιατί, σύμφωνα με την τάξη, Εκείνος είναι η πρώτη προτεραιότητα. Ο Μέισου-Σάμα μας διδάσκει ότι αυτό είναι η ουσία της πίστης που πρέπει να εφαρμόσουμε στην πράξη. Πιστεύω ότι το να είμαστε ευγενικοί με τον Θεό και να τηρούμε την θεϊκή τάξη με αυτό τον τρόπο, είναι το βήμα που πρέπει να κάνουμε για να γεννηθούμε ξανά ως αληθινά παιδιά του Θεού, ως Μεσσίες.

Με όλη την ανθρωπότητα, όλους τους προγόνους και όλη τη Φύση, στο όνομα του Μεσσία που είναι συνδεδεμένο με τον Μέισου-Σάμα, ας ευχαριστήσουμε τον Μέισου-Σάμα που είναι πάντα μέσα μας, εκπαιδεύοντας τις καρδιές μας στο δρόμο του Θεού. Ας δοξάσουμε τον Θεό, τον Πατέρα μας, από το βάθος της καρδιάς μας.

Aς αφυπνιστούμε, τελικά, σε ένα εντελώς νέο είδος πίστης, στο οποίο κάθε αναπομπή δόξας θα απευθύνεται στον Θεό.

You may also like