Η Θεϊκή προστασία

Η Θεϊκή προστασία

Η Θεϊκή προστασία

 

Είναι γεγονός ότι όλοι μας θέλουμε την Θεϊκή Προστασία, και μάλιστα, πολλές φορές την θεωρούμε δεδομένη, αφού πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί άνθρωποι και δεν έχουμε βλάψει ποτέ κανέναν. Και εν μέρη έτσι είναι, αφού ο Ύψιστος Θεός, με την απέραντη Αγάπη Του, παραβλέπει πολλές φορές τα λάθη μας, και πάντα μας δίνει μια ακόμη ευκαιρία. Αλλά, ενώ ο Θεός δεν είναι βέβαια ούτε τιμωρός ούτε άδικος, καμιά φορά θέλει να μας διδάξει κάτι, και επιτρέπει να περάσουμε από διάφορες δοκιμασίες, διάφορους εξαγνισμούς, ώστε να κατακτήσουμε την αληθινή ευτυχία. Αργότερα θα το σχολιάσω περισσότερο το θέμα αυτό.

Πηγαίνουμε σε εκκλησίες, ανάβουμε ένα κερί, προσευχόμαστε, γιατί έτσι πιστεύουμε ότι θα τα έχουμε καλά με τον Θεό. Δεν είναι τυχαίο ότι, όσο ένας άνθρωπος πλησιάζει την τρίτη ηλικία, τόσο περισσότερο εκκλησιάζεται, είτε από τον φόβο του θανάτου, αυτό το άγνωστο πράγμα για τους περισσότερους (σε μια άλλη ευκαιρία θέλει ανάλυση αυτό το θέμα,), είτε λόγο τύψεων για αυτά που έκανε η δεν έκανε στη ζωή του.

Στην ζωή μου έχω μπει σε διάφορους ναούς, διάφορων θρησκειών, διάφορων χωρών. Ενώ είναι ωραίο να βλέπεις τους ανθρώπους να πιστεύουν σε έναν αόρατο Θεό, σε έναν αόρατο κόσμο – αντιστεκόμενοι στην υλιστική κουλτούρα του σημερινού κόσμου που μας κάνει να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα παραπέρα εκτός από αυτό που μπορούμε να δούμε, να πιάσουμε – διαισθάνομαι ότι οι περισσότεροι το κάνουν επιφανειακά, χωρίς να ξέρουν για ποιο λόγο ακριβώς το κάνουν. Πολλοί λένε: «Ας τα έχω καλά με τον Θεό, με τους αγίους, ποτέ δεν ξέρεις, δεν χάνω και τίποτα…» Εδώ βέβαια μιλάω για τους «ψεύδο-πιστούς», ή για αυτούς που το κάνουν μόνο για τα μάτια του κόσμου, όπως να παραβρεθούν σε μια λειτουργία στο χωριό τους ή στην ενορία της περιοχής τους σε σημαντικές γιορτές, μόνο και μόνο για να τους δουν οι άλλοι ότι πήγαν. Αλλά, περισσότερο θα ήθελα να μιλήσω για αυτούς, που ενώ έχουν πίστη, έχουν μια πίστη εγωιστική, έχουν μια περιορισμένη πίστη. Τι θέλω να πω μ’ αυτό;

Ας κάνουμε την αυτοκριτική μας: Πόσες φορές μπήκαμε σε μια εκκλησία ή σε ένα ναό, ανεξαρτήτως από την θρησκεία στην οποία πιστεύουμε, να ζητήσουμε κάτι στις προσευχές μας για τους συνανθρώπους μας; Μήπως συνήθως δεν προσευχόμαστε και ζητάμε την θεία προστασία για εμάς τους ίδιους, για να ξεπεράσουμε κάποιο πρόβλημα μας, για τους συγγενείς μας, για τους ανθρώπους που αγαπάμε; Έτσι δεν έχουμε μάθει; Ή μάλλον, έτσι δεν μας έχουν μάθει;

Πόσες φορές μπήκαμε σε ένα ναό για να προσευχηθούμε ή να ανάψουμε ένα κερί για τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν; Πόσες φορές ανάψαμε ένα κερί για τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν στην Γάζα, π.χ., ή για τους πρόσφατους θανάτους στο σεισμό στην Ιταλία, στους ανθρώπους που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα χαλάσματα; Ή για τους εκατοντάδες ναυαγούς από την Λιβύη; Ή για τους δεκάδες που σκοτώθηκαν από ναρκωτικά σε ένα παγκάκι, ή από αυτοκινητιστικά ατυχήματα στις εθνικές μας; Η λίστα μπορεί να είναι τεράστια…

Αλλά το πιο δύσκολο ακόμα δεν είναι αυτό που προανέφερα: το δύσκολο είναι να αναρωτηθούμε για το πότε μπήκαμε σε ένα ναό για να προσευχηθούμε στο Θεό να μας δώσει τη δύναμη και ταπεινοφροσύνη ώστε να ζητήσουμε συγνώμη σε αυτούς που έχουμε πληγώσει. Να ζητήσουμε δύναμη και ταπεινοφροσύνη για να πούμε στους γονείς μας ή στα αδέρφια μας, το πόσο τους αγαπάμε, παρά τις διαφορές μας. Ξέρετε πόσοι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να πούνε ευχαριστώ ή συγνώμη στους γονείς τους πριν αυτοί πεθάνουν; Ξέρετε τι βάρος κουβαλάνε και τι τύψεις νοιώθουν; Και αυτό, γιατί δεν είχαν το κουράγιο, την δύναμη, την σοφία αν θέλετε, να ζητήσουν συγνώμη ή να πουν ένα ευχαριστώ πριν την αποχώρηση των γονέων τους.

Ξέρω ότι το θέμα ενοχλεί. Ενοχλεί και εμένα τον ίδιο όταν το σκέφτομαι. Ακόμα και εγώ παρατηρώ τον εαυτό μου πολλές φορές να έχει συνηθίσει με τις χάρες που δέχομαι από τον Θεό, για την υγεία μου, για τα αγαθά που έχω για να ζήσω, για τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου και με στηρίζουν στο έργο μου. Που δεν έχω γίνει σαφείς στους ανθρώπους που αγαπάω, το πόσο τους αγαπάω.

Τι είδους πίστη έχουμε τελικά; Μια συμφεροντολογική πίστη; Μια εγωιστική πίστη; Μια περιορισμένη πίστη, που αφορά μόνο το στενό μου περιβάλλον; Συμπεραίνω ότι η πραγματική πίστη είναι μόνο αυτή που στοχεύει όλη την ανθρωπότητα, μια πίστη που δεν φοβάται τον θάνατο, μια πίστη που καταλαβαίνει την θέληση του Θεού, μια πίστη που σε κάνει να νοιώσεις ευγνωμοσύνη για όσα συμβαίνουν στην ζωή σου, είτε αυτά είναι καλά είτε αυτά είναι κακά. Γιατί το κακό υπάρχει μόνο στα μάτια των ανθρώπων που δεν πιστεύουν πραγματικά στον Θεό. Διαχωρίζουν το καλό και το κακό, λες και το κακό έχει ταυτόσημη δύναμη με τον Θεό, λες και ο Θεός δεν επιτρέπει την ύπαρξη του κακού. Το κακό υπάρχει μόνο στα μάτια των ανθρώπων που διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε καλούς και σε κακούς, σε πιστούς και άπιστους, σε μαύρους και άσπρους. Για μένα, πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη!

Τι σημαίνει εκκλησία; Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική γλώσσα, η λέξη «εκκλησία» σημαίνει «συγκέντρωση, συνέλευση πολιτών.» Η ετοιμολογία της λέξης είναι: «έκκλητος, εκκαλέω». Σωστά είναι; Συγνώμη, αλλά εγώ δεν μεγάλωσα στην Ελλάδα και το επίπεδο των ελληνικών μου είναι αρκετά χαμηλό. Αλλά πιστεύω ότι μπορώ να συνεννοηθώ. Η αιτία της ασυνεννοησίας με κάποιους, βρίσκεται αλλού, και όχι στην γλώσσα!

Λοιπόν, αφού εκκλησία σημαίνει συγκέντρωση και έκκλητος, δεν σημαίνει ότι στο κτίριο όπου μαζεύονται άνθρωποι για να προσευχηθούν, δεν είναι ο χώρος όπου συγκεντρώνονται οι έκκλητοι του Θεού για να Τον υμνήσουν και να Τον ευγνωμονήσουν; Εκκλησίες, ναοί, λειτουργίες, δεήσεις, πανηγύρια, γιορτές, όλα αυτά τέλος πάντων, δεν θα ήταν χώροι και ευκαιρίες απλά για να ευγνωμονήσουμε τον Ύψιστο Θεό (Πατέρας όλων και Δημιουργός των πάντων, Αυτόν που είναι υπεράνω τον Καλού και του Κακού ), δεν θα ήταν χώροι και ευκαιρίες για να ζητήσουμε την προστασία Του και την Αγάπη Του για αυτούς που υποφέρουν; Δεν θα ήταν χώροι και ευκαιρίες να Του ζητήσουμε να δώσει σοφία και κατανόηση στους ανθρώπους που υποφέρουν ώστε να καταλάβουν την πραγματική Απέραντη Αγάπη Του και να Τον ευγνωμονήσουν για την ευκαιρία που τους δίνεται για πνευματική εξέλιξη, μέσα από τον εξαγνισμό που βιώνουν;

Πρέπει να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε στον Θεό σαν να ήταν υπηρέτης μας! Δώσε μου τούτο, κάνε μου εκείνο, «βόλεψε τον δικό μου», λες και είναι δημόσιος υπάλληλος ή δημόσιος λειτουργός! Πραγματικά, δεν ξέρω πως το αντέχει, μόνο ένας Θεός θα το άντεχε! Φτάνουμε στο σημείο να του παραγγείλουμε μια χάρη με αντάλλαγμα κάποια χρηματική προσφορά ή κάποια καλή πράξη, λες και το χρειάζεται, λες και όλα δεν Του ανήκουν. Μήπως αυτό δεν είναι ένα είδος «θεϊκής μισθοφορίας;» Συγνώμη για την βλασφημία αλλά ώρες ώρες αγανακτώ!

Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν χρειάζεται να ζητάμε τίποτα για τον εαυτό μας. Ο Παντοδύναμος Θεός, ο Δημιουργός των Πάντων, το Απόλυτο Σοφό Ον, δεν ξέρει μήπως τι χρειαζόμαστε; Δεν γνωρίζει τι περνάμε; Δεν γνωρίζει τα προβλήματα μας και τα (κατά την δική μας ερμηνεία) βάσανα μας; Πρέπει απλά να Τον εμπιστευτούμε και να αφήσουμε τα πάντα στα χέρια Του. Να αφεθούμε σ’ Αυτόν. Δεν σημαίνει παραίτηση, όπως βιαστικά κάποιοι θα το κρίνουν, αλλά πλήρης εμπιστοσύνη, όπως ένα μικρό παιδί έχει πλήρη εμπιστοσύνη στον πατέρα του. Ακριβώς, αυτή η παιδική αθωότητα μας λείπει σήμερα και μας κάνει τόσο δύσπιστους. Δεν σημαίνει επίσης «δεν κάνω τίποτα», κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένω όλα να πέσουν από το ουρανό. Όλα πρέπει να γίνου με μέτρο, με σύνεση, με σεβασμό στους Συμπαντικούς Νόμους, όπως ο Νόμος της Αιτίας και Αποτελέσματος. Δηλαδή, πρέπει και εγώ να εξελιχθώ ώστε να είμαι άξιος της πραγματικής Θεϊκής Προστασίας και της πλήρης ευτυχίας.

Και ξέρετε πιο είναι το μυστικό της ευτυχίας; Να κάνουμε τους άλλους ανθρώπους γύρω μας ευτυχισμένους. Και όταν λέω «γύρω», δεν εννοώ την γειτονιά μας, αλλά όλο το πλανήτη, αφού όλος ο πλανήτης είναι η γειτονιά μας. Όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη είναι συγγενείς μας, όλοι αυτοί που έφυγαν είναι πρόγονοι μας. Αλλά πως να κάνω έναν παλαιστίνιο, έναν λαθρομετανάστη που πνίγηκε στην προσπάθεια του για μια καλύτερη ζωή ή ένα Ιταλό θύμα του σεισμού ευτυχισμένο; Μήπως μια απλή προσευχή σε ένα ναό βοηθάει; Μήπως να ανάψω ένα κερί βοηθάει; Αν γνωρίζαμε πόσο δυνατή είναι η δύναμη της προσευχής, θα είχαμε πρόβλημα έλλειψης κεριών στην αγορά…

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από κάτι εύκολο: μια απλή προσευχή, σε όποιο ναό θέλετε, σε όποια θρησκεία θέλετε. Και από το σπίτι σας, και εκεί ναός είναι. Αλλά, κάποια πράγματα είναι πιο ωραία όταν έχουμε παρέα, έτσι δεν είναι; Η προσευχή που γίνεται από πολλούς ανθρώπους σε μια «εκκλησία του λαού», σίγουρα είναι πιο δυνατή και πιο ευχάριστη, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μοναχικό ον και θέλει να ανήκει κάπου.

Μετά, ας πάμε πιο πέρα, και ας αρχίσουμε να προσευχόμαστε να έχουμε σοφία και ταπεινοφροσύνη, και να ζητήσουμε συγγνώμη ή να ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους που είτε έχουμε πληγώσει είτε χάρη σ’ αυτούς ζούμε.

Ξέρετε, όλοι μας έχουμε την θεία σπίθα μέσα μας, έχουμε ένα κομμάτι, ένα κύτταρο του Δημιουργού μας μέσα μας. Όλοι μας είμαστε αντιπρόσωποι Του στην Γη, Εκείνος μας έδωσε ζωή μέσα από τους γονείς μας, για κάποιο σκοπό, για κάποιο λόγο. Τολμάω να πω ότι όλοι μας είμαστε «μικροί Θεοί». Χωρίς παρεξηγήσεις, χωρίς αλαζονεία, με πολύ ταπεινοφροσύνη το λέω αυτό. Όταν ανακαλύψουμε την θεότητα που κρύβουμε μέσα μας, ο Επίγειος Παράδεισος θα είναι μια πραγματικότητα. Ο Επίγειος Παράδεισος αποτελείται από ανθρώπους υψηλού πνευματικού επιπέδου, απόλυτα συντονισμένους με τον Δημιουργό τους και εναρμονισμένους με τους συνανθρώπους τους.

Η μυστική συνταγή είναι η Αγάπη. Και αυτό το συστατικό υπάρχει διάχυτα σε όλη την Φύση, το νιώθεις καλά τώρα στην Άνοιξη, που όλα αναγεννιούνται, η ζωή εξελίσσεται και συνεχίζεται. Και αυτή την Αγάπη, την κουβαλάμε μέσα μας από τότε που ο Δημιουργός μας, μας έπλασε. Τη κουβαλάμε εδώ και χιλιάδες χρόνια μέσα μας, στην θεία σπίθα μας. Μήπως ήρθε η ώρα να την απελευθερώσουμε; Μήπως ήρθε η ώρα να δείξουμε τα πραγματικά συναισθήματα μας; Μήπως ήρθε η ώρα να είμαστε αληθινοί; Μήπως ήρθε η ώρα του Επίγειου Παράδεισου;

 

Σας αγαπώ πολύ!

 

Υ.Γ – Ακολουθεί μια ωραία ιστορία που κάποτε άκουσα, σχετικά με αυτά που είπα πριν.

 

 

Ο άνθρωπος που κάνει την προσευχή του

Άνθρωπος: «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς»

Θεός: Ναι, εδώ είμαι, ακούω.

Άνθρωπος: Παρακαλώ μην με διακόπτετε, προσεύχομαι. «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς».

Θεός: Πάλι με κάλεσες;

Άνθρωπος: Κάλεσα; Ποιόν κάλεσα; Εγώ απλά προσεύχομαι

Θεός: Μα αφού με κάλεσες. Είπες «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς». Και λοιπόν, εδώ είμαι. Πως μπορώ να σε εξυπηρετήσω;

Άνθρωπος: Όχι, όχι, άλλο ήθελα να πω. Απλά προσεύχομαι. Λέω το Πάτερ ημών όπως κάθε μέρα. Νιώθω καλά που το λέω, το κάνω σαν καθήκον. Όταν δεν το κάνω δεν νιώθω καλά!

Θεός: Αλλά πως μπορείς να πεις «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς» αφού δεν ξέρεις ότι ουρανός σημαίνει ειρήνη, σημαίνει αγάπη για όλους τους ανθρώπους;

Άνθρωπος: Τώρα που το λες, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι…

Θεός: Αλλά εντάξει, συνέχισε την προσευχή σου.

Άνθρωπος: «Αγιασθήτω το όνομά σου».

Θεός: Περίμενε μια στιγμή, τι θέλεις να πεις με αυτό;

Άνθρωπος: Θέλω να πω… ξέρω εγώ; Απλά είναι ένα κομμάτι της προσευχής, τίποτα άλλο.

Θεός: Αγιασθήτω σημαίνει άξιος σεβασμού, ιερό, άγιο.

Άνθρωπος: Α, τώρα κατάλαβα, ποτέ δεν είχα σκεφτεί το νόημα αυτής της λέξης … «ελθέτω η Βασιλεία Σου, γενηθήτω το θέλημα Σου».

Θεός: Σοβαρά μιλάς;

Άνθρωπος: Φυσικά σοβαρά μιλάω, γιατί όχι;;

Θεός: Και τι κάνεις ώστε να γίνει αυτό που λες;

Άνθρωπος: Τι κάνω; Τίποτα, είναι κι αυτό ένα κομμάτι της προσευχής. Νομίζω σημαίνει ότι έχεις τον έλεγχο σε όλα όσα γίνονται στον Ουρανό και στην Γη.

Θεός: Ξέρεις ότι σε ελέγχω, δεν ξέρεις;

Άνθρωπος: Ναι, ναι, πηγαίνω στην εκκλησία κάπου κάπου…

Θεός: Άλλο ρωτάω. Θέλω να μου πεις πως συμπεριφέρεσαι με τα αδέρφια σου, με τους φίλους σου, πως ξοδεύεις τα χρήματά σου, πώς αξιοποιείς τον χρόνο σου που κάθεσαι με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση, τον λίγο χρόνο που μου αφιερώνεις.

Άνθρωπος: Σταμάτα να με κριτικάρεις.

Θεός: Συγνώμη, νόμιζα πως είχες πει «γεννηθήτω το θέλημά Σου». Για να γίνει αυτό πρέπει να γίνει όπως νομίζω εγώ, η ζέστη, το κρύο, η βροχή, ο ήλιος, η φύση, οι άνθρωποι, όλα.

Άνθρωπος: Εντάξει, εντάξει, έχεις δίκιο. Νομίζω πως στην πράξη όταν προσεύχομαι ποτέ δεν δέχομαι την θέλησή Σου. Ζητάω ήλιο και παραπονούμαι για την ζέστη, κάνεις να βρέξει και μετά παραπονούμαι για το κρύο, όταν είμαι άρρωστος ζητάω υγεία, και όταν έχω υγεία δεν την φροντίζω σωστά!

Θεός: Μπράβο σου που άρχισες να τα αναγνωρίζεις αυτά. Ας δουλέψουμε λοιπόν μαζί, εγώ κι εσύ. Αλλά πρόσεχε, θα έχουμε νίκες, αλλά και ήττες, εντάξει; Μπράβο σου, μου αρέσει αυτή η νέα σου στάση.

Άνθρωπος: Κύριε, τώρα πρέπει να τελειώσω αυτήν την προσευχή γιατί αργεί πιο πολύ από το συνηθισμένο. Θα τελειώσω τώρα, εντάξει; Λοιπόν «τον άρτον υμών των εποιούσιων, δώσε ημίν σήμερον».

Θεός: Σταμάτα, σταμάτα. Ζητάς μόνο το υλικόν άρτον. Οι άνθρωποι δεν ζουν μόνο από τον άρτον αλλά και από τον λόγον μου. Ζήτα μου ό,τι θέλεις αλλά πρέπει να με βλέπεις σαν έναν στοργικό πατέρα, που χαίρεται όταν του ζητάνε για άλλους ανθρώπους. Συνέχισε, ενδιαφέρομαι για το υπόλοιπο της προσευχής σου.

Άνθρωπος: «Και άφες ημίν τα ωφελήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν ταις ωφειλέταις ημών».

Θεός: Περίμενε λίγο. Και ο αδερφός σου που δεν του μιλάς;

Άνθρωπος: Έλα Θεέ μου, ο αδερφός μου με έχει κριτικάρει μια ζωή και δεν είχε δίκιο με αυτά που έλεγε. Δεν μπορώ να τον συγχωρέσω, θέλω εκδίκηση!

Θεός: Αλλά, η προσευχή σου; Τι εννοείς όταν λες αυτά τα λόγια; Θέλω να φύγεις από δω αλλαγμένος. Σήμερα μου αρέσεις γιατί είσαι ειλικρινής αλλά δεν είναι καλό να κουβαλάς αυτό το βάρος του μίσους μέσα σου, δεν νομίζεις;

Άνθρωπος: Νομίζω πως θα νιώθω καλύτερα αν εκδικηθώ, έτσι δεν είναι;

Θεός: Όχι, όχι, θα είναι πολύ χειρότερα. Η εκδίκηση δεν είναι τόσο γλυκιά όσο φαίνεται. Σκέψου πόσο θα στεναχωρήσεις τους άλλους. Τώρα μπορείς να αλλάξεις αυτήν την κατάσταση, αρκεί να θέλεις.

Άνθρωπος: Μπορώ; Πως;

Θεός: Να συγχωρήσεις τον αδερφό σου. Έτσι θα σε συγχωρήσω κι εγώ και θα νιώσεις πιο ελαφρύς.

Άνθρωπος: Είναι δύσκολο Θεέ μου! Αλλά εντάξει, για μια φορά μπορώ να το κάνω, γιατί περισσότερο από το να εκδικηθώ τον αδερφό μου θέλω να τα έχω καλά μαζί Σου. Συγχωρώ τους πάντες, αλλά βοήθησέ με δείχνοντας τον σωστό δρόμο σε μένα και στους εχθρούς μου.

Θεός: Αυτό που ζητάς είναι θεσπέσιο. Είμαι πολύ χαρούμενος Πως νιώθεις;

Άνθρωπος: Πολύ καλά! Να σου πω την αλήθεια δεν ένιωσα ποτέ έτσι στην ζωή μου. Είναι τόσο ωραία να μιλάς με τον Θεό! Και συνέχισε: «και μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού».

Θεός: Εντάξει, θα το κάνω αυτό, αλλά πρέπει να βοηθήσεις κι εσύ, αποφεύγοντας τους πειρασμούς.

Άνθρωπος: Τι θέλεις να πεις;

Θεός: Να αποφεύγεις να έχεις επαφή με αρνητικούς ανθρώπους που μόνο κουτσομπολεύουν και κάνουν ίντριγκες, να συχνάζεις σε θετικούς χώρους, να απελευθερωθείς από την κακία και το μίσος γιατί όλα αυτά οδηγούν σε λάθος δρόμο.

Άνθρωπος: Δεν καταλαβαίνω!

Θεός: Και βέβαια καταλαβαίνεις, το έχεις κάνει ατέλειωτες φορές. Πέφτεις στο λάθος και μετά τρέχοντας ζητάς την βοήθειά μου.

Άνθρωπος: Πω πω, πόσο ντρέπομαι…

Θεός: Μου ζητάς βοήθεια αλλά σε λίγο το ίδιο λάθος κάνεις. Αυτήν την δουλειά θα κάνουμε;

Άνθρωπος: Ντρέπομαι πολύ. Συγχώρεσέ με Θεέ μου.

Θεός: Βεβαίως σε συγχωρώ. Πάντα συγχωρώ όποιον συγχωρεί τον πλησίον του αλλά μην ξεχάσεις: Όταν με καλέσεις πάλι να θυμάσαι αυτήν την κουβεντούλα μας. Να εννοείς κάθε λέξη που προφέρεις, Και τώρα ολοκλήρωσε την προσευχή σου.

Άνθρωπος: Α ναι, βέβαια. «Αμήν»!

Θεός: Τι σημαίνει «Αμήν»;

Άνθρωπος: Ξέρω εγώ; Έτσι τελειώνει η προσεχή!

Θεός: Πρέπει να πεις αμήν μόνο όταν συμφωνείς και δέχεσαι την θέληση μου, όταν ακολουθείς τους νόμους μου. Αυτό σημαίνει «Αμήν», δηλαδή συμφωνώ με όσα είπα στην προσευχή.

Άνθρωπος: Ευχαριστώ Θεέ μου για όλα αυτά τα πράγματα που μου έμαθες!

Θεός: Σ’ αγαπώ παιδί μου όπως αγαπώ και όλους τους ανθρώπους, ειδικά αυτούς που θέλουν να βελτιωθούν, να αλλάξουν, να διορθώσουν τα λάθη τους. Σε ευλογώ. Να έχεις πάντα ειρήνη στην ζωή σου. Και έτσι ας γίνει!

You may also like